Αθλητικό Σωματείο ''Ο Απιδανός''

  Η ηλικία των 6 έως 10 ετών αποτελεί μια περίοδο σταθερής αλλά σημαντικής σωματικής ανάπτυξης και γνωστικής εξέλιξης. Όταν σε αυτό το στάδιο προστίθεται η τακτική αθλητική δραστηριότητα, οι ενεργειακές ανάγκες μεταβάλλονται, απαιτώντας μια προσεκτική ισορροπία μεταξύ της κάλυψης των αναγκών για την ανάπτυξη και της αναπλήρωσης των καυσίμων για την άσκηση. 1. Καθορισμός των Ημερήσιων Θερμιδικών Αναγκών Σε αντίθεση με τους ενήλικες, τα παιδιά έχουν υψηλότερο μεταβολικό ρυθμό ανά μονάδα σωματικού βάρους λόγω των αναβολικών διαδικασιών της ανάπτυξης. Για παιδιά 6-10 ετών που αθλούνται τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, οι γενικές κατευθυντήριες γραμμές ορίζουν το εξής εύρος:  * Αγόρια: 1.600 – 2.200 θερμίδες (kcal) / ημέρα  * Κορίτσια: 1.400 – 2.000 θερμίδες (kcal) / ημέρα Ο Παράγοντας της Φυσικής Δραστηριότητας Η διακύμανση εξαρτάται από το Επίπεδο Φυσικής Δραστηριότητας (PAL). Ένα παιδί που προπονείται 1-2 φορές την εβδομάδα θεωρείται "μέτρια δραστήριο", ενώ αν οι προπονήσ...

  Η εφηβεία αποτελεί μια κρίσιμη βιολογική περίοδο που χαρακτηρίζεται από ταχεία σωματική ανάπτυξη, ορμονικές αλλαγές και αναδιαμόρφωση της σύστασης του σώματος. Για μια έφηβη αθλήτρια στίβου, η εξίσωση της ενεργειακής πρόσληψης γίνεται ακόμα πιο σύνθετη, καθώς πρέπει να καλύψει τόσο τις ανάγκες της ανάπτυξης όσο και τις υψηλές απαιτήσεις της προπόνησης. 1. Ο Καθορισμός των Θερμιδικών Αναγκών Οι ημερήσιες θερμιδικές απαιτήσεις δεν είναι στατικές, αλλά εξαρτώνται από τον Βασικό Μεταβολικό Ρυθμό (BMR), τη θερμική επίδραση της τροφής και, κυρίως, το επίπεδο φυσικής δραστηριότητας (PAL). Για μια έφηβη αθλήτρια (14-18 ετών), οι έρευνες δείχνουν ότι οι ανάγκες κυμαίνονται συνήθως μεταξύ 2.200 και 3.000 θερμίδων (kcal) ημερησίως, ανάλογα με το αγώνισμα (π.χ. σπριντ vs. αντοχή) και τη φάση της προετοιμασίας. Η Μαθηματική Προσέγγιση Ένας από τους πιο έγκυρους τρόπους υπολογισμού του BMR για εφήβους είναι η εξίσωση Schofield: BMR=12,2xW+746 (Όπου W το βάρος σε κιλά για ηλικίες 10-18 ετών) Το...

  Εισαγωγή Η αναζήτηση της μέγιστης ανθρώπινης επίδοσης έχει οδηγήσει πολλούς αθλητές στη χρήση απαγορευμένων ουσιών. Παρά την ευρεία πεποίθηση ότι οι ουσίες αυτές αποτελούν «μαγικά φίλτρα», η επιστημονική κοινότητα επισημαίνει ότι η πραγματική τους επίδραση στην απόδοση είναι συχνά αμφίβολη, μεταβλητή και συνοδεύεται από δυσανάλογους κινδύνους. Το παρόν άρθρο εξετάζει τη δράση των αμφεταμινών και των αναβολικών στεροειδών, αναλύοντας γιατί η αποτελεσματικότητά τους δεν είναι πάντα δεδομένη. 1. Αμφεταμίνες: Η Ψευδαίσθηση της Ενέργειας Οι αμφεταμίνες είναι διεγερτικά του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ). Δρουν αυξάνοντας τα επίπεδα της ντοπαμίνης και της νοραδρεναλίνης στις συνάψεις.  * Μηχανισμός : Καθυστερούν το αίσθημα της κόπωσης και αυξάνουν την εγρήγορση.  * Το Παράδοξο της Απόδοσης : Ενώ ο αθλητής αισθάνεται πιο δυνατός, οι έρευνες δείχνουν ότι η βελτίωση στις φυσικές παραμέτρους (όπως η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου - VO_{2}max) είναι ελάχιστη.  * Κίνδυνοι :...

  Εισαγωγή Η ικανότητα του ανθρώπινου οργανισμού να διατηρεί υψηλά επίπεδα φυσικής δραστηριότητας για παρατεταμένο χρονικό διάστημα εξαρτάται άμεσα από τη διαθεσιμότητα ενεργειακών υποστρωμάτων. Ενώ τα λιπίδια αποτελούν μια πρακτικά ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, οι υδατάνθρακες —και συγκεκριμένα το μυϊκό γλυκογόνο— αποτελούν τον περιοριστικό παράγοντα για την έντονη και παρατεταμένη άσκηση (αντοχή). Η Φυσιολογία του Μυϊκού Γλυκογόνου Το γλυκογόνο είναι ένας πολυσακχαρίτης που αποθηκεύεται κυρίως στο ήπαρ και στους σκελετικούς μύες. Κατά τη διάρκεια της άσκησης, η διάσπασή του (γλυκογονόλυση) παρέχει γλυκόζη-6-φωσφορική, η οποία εισέρχεται στη γλυκολυτική οδό για την παραγωγή ATP.  * Ήπαρ : Διατηρεί τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα για την τροφοδοσία του εγκεφάλου.  * Μύες : Παρέχουν άμεση ενέργεια στις μυϊκές ίνες που συσπώνται. Ο Μηχανισμός του Θρεπτικού Περιορισμού Η εξάντληση του μυϊκού γλυκογόνου ταυτίζεται ιστορικά με το φαινόμενο της κόπωσης (hitting the wall). Ο περιορι...

  Η βέλτιστη μυϊκή λειτουργία και η αθλητική απόδοση εξαρτώνται άμεσα από τη διατήρηση της ομοιόστασης του εσωτερικού περιβάλλοντος. Οι ανόργανες ουσίες, με κυριότερες το νερό και τους ηλεκτρολύτες (νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο, ασβέστιο), διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά σημάτων, τη μυϊκή συστολή και τον ενεργειακό μεταβολισμό. Η παρούσα ανασκόπηση εξετάζει τους μηχανισμούς με τους οποίους η ενυδάτωση και η ισορροπία των ηλεκτρολυτών επηρεάζουν τη δύναμη, την αντοχή και την αποκατάσταση του μυϊκού συστήματος. 1. Εισαγωγή Κατά τη διάρκεια της φυσικής δραστηριότητας, το σώμα παράγει θερμότητα, η οποία αποβάλλεται κυρίως μέσω της εφίδρωσης. Αυτή η διαδικασία οδηγεί σε απώλεια νερού και διαλυμένων ανόργανων αλάτων. Ακόμη και μια μικρή πτώση στα επίπεδα υγρών του σώματος (τάξεως του 2% του σωματικού βάρους) μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική μείωση της αερόβιας ικανότητας και της γνωστικής λειτουργίας. 2. Το Νερό ως Μέσο Μεταφοράς και Θερμορύθμισης Το νερό αποτελεί περίπου το 75% τ...