Αθλητικό Σωματείο ''Ο Απιδανός''

  Το δημοτικό τραγούδι στην περιοχή των Φαρσάλων αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της θεσσαλικής παράδοσης, καθώς η πόλη και τα γύρω χωριά υπήρξαν σημείο συνάντησης διαφορετικών πολιτισμικών ομάδων. Σύμφωνα με το πνεύμα του Γιάννη Πραντσίδη, η μουσικοχορευτική ταυτότητα των Φαρσάλων καθορίζεται από τη συνύπαρξη των ντόπιων (Καραγκούνηδων), των Βλάχων και των Σαρακατσαναίων. Η Μουσική Ταυτότητα των Φαρσάλων 1. Το Καραγκούνικο Στοιχείο Τα Φάρσαλα αποτελούν το νότιο άκρο της περιοχής των Καραγκούνηδων. Το τραγούδι εδώ χαρακτηρίζεται από:  * Αφηγηματικότητα: Πολλά τραγούδια εξιστορούν τοπικά γεγονότα, θρύλους για τον Αχιλλέα (που συνδέεται ιστορικά με την περιοχή) ή την καθημερινή αγροτική ζωή.  * Ο Ρυθμός της Γης: Η μουσική είναι στιβαρή, με έμφαση στα πνευστά (κλαρίνο) και τα κρουστά, συνοδεύοντας χορούς με "βαριά" πατήματα που συμβολίζουν την επαφή με τον εύφορο θεσσαλικό κάμπο. 2. Το Αντιφωνικό Τραγούδι Όπως επισημαίνει ο Πραντσίδης για τη Θεσσαλία, έτσι και στα Φάρσαλα, ι...

  Το Δημοτικό Τραγούδι: Η Ψυχή της Ελληνικής Παράδοσης και η Περίπτωση της Θεσσαλίας 1. Η Φύση και η Προέλευση του Δημοτικού Τραγουδιού Σύμφωνα με τον Γιάννη Πραντσίδη στο έργο του "Ο χορός στην ελληνική παράδοση και η διδασκαλία του", το δημοτικό τραγούδι είναι προϊόν συλλογικής δημιουργίας. Δεν ανήκει σε έναν επώνυμο δημιουργό, αλλά στην ίδια την κοινότητα, λειτουργώντας ως ο καθρέφτης της συλλογικής συνείδησης.  * Προφορικότητα: Μεταφέρεται από γενιά σε γενιά χωρίς γραπτή καταγραφή.  * Μεταβλητότητα: Κάθε περιοχή προσθέτει τη δική της "πινελιά", δημιουργώντας παραλλαγές.  * Λιτότητα: Χρησιμοποιεί απλές λέξεις αλλά με τεράστιο συναισθηματικό βάθος. 2. Η Σχέση Τραγουδιού και Χορού Ο Πραντσίδης αναδεικνύει την άρρηκτη σύνδεση λόγου, μέλους και κίνησης. Στην ελληνική παράδοση, το τραγούδι και ο χορός δεν είναι ανεξάρτητα φαινόμενα:  * Ρυθμός: Ο ρυθμός του τραγουδιού καθορίζει τα βήματα του χορευτή.  * Λειτουργικότητα: Το τραγούδι δίνει το νόημα στον χορό (π....

  Πλέκοντας το Γαϊτανάκι της Παράδοσης: Διδάσκοντας Ελληνικούς Χορούς σε Μικρά Παιδιά Η διδασκαλία των παραδοσιακών χορών στις ηλικίες του Νηπιαγωγείου και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού (Α’ και Β’) δεν είναι απλώς μια εκμάθηση βημάτων. Είναι ένα βιωματικό ταξίδι στον χρόνο, τον ρυθμό και τη συλλογικότητα. Σε αυτές τις ηλικίες, ο στόχος δεν είναι η τεχνική αρτιότητα, αλλά η καλλιέργεια της αγάπης για την παράδοση μέσα από το παιχνίδι. Γιατί είναι σημαντικός ο χορός σε αυτές τις ηλικίες;  * Ανάπτυξη Κινητικών Δεξιοτήτων: Τα παιδιά μαθαίνουν να ελέγχουν το σώμα τους, να ισορροπούν και να συντονίζουν τα μέλη τους.  * Ρυθμική Αγωγή: Η επαφή με τα 7/8 (Καλαματιανός) ή τα 2/4 (Χασάπικο) βοηθά στην κατανόηση του μουσικού χρόνου.   * Κοινωνικοποίηση: Ο χορός σε κύκλο (το "πιάσιμο" από τα χέρια) ενισχύει το αίσθημα της ομάδας.   * Πολιτισμική Ταυτότητα: Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τα ήθη και τα έθιμα με τρόπο ευχάριστο. Η Μεθοδολογία: "Από το Παιχνίδι στο Βήμα" ...

 ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΧΟΡΟΣ Ο χορός έχει θεωρηθεί ως παγκόσμια γλώσσα και η αρχαιότερη από τις τέχνες του ανθρώπου, επειδή χρησιμοποιεί, ως εργαλείο, την κίνηση του ανθρώπινου σώματος. Ωστόσο για τους σύγχρονους μελετητές του χορού η χορευτική πρακτική δεν είναι μια μορφή τέχνης με βάση τη δυτική αντίληψη, δηλαδή μια συμπεριφορά αποκομμένη από το περιβάλλον της, που υπακούει στο δόγμα "η τέχνη για την τέχνη" ή μια παγκόσμια γλώσσα, αλλά ένα σύνθετο φαινόμενο. Είναι ένα πολύπλοκο σύστημα σημείων-μηνυμάτων, άμεσα συνδεδεμένο με το κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον ενός συγκεκριμένου ιστορικού σχηματισμού.  Μολονότι, λοιπόν, πρόκειται για μια "αέναη παρουσία", για μια παγκόσμια δημιουργική δραστηριότητα, όπου δημιουργός και δημιούργημα ταυτίζονται μέσα από το "ενεργούν" ανθρώπινο σώμα, η διερεύνηση του χορού στους πρωτογενείς λαούς και στους λαϊκούς πολιτισμούς της Δύσης δείχνει ότι οι κινήσεις και η σημασία τους διαφέρουν από τόπο σε τόπο και από πολιτισμό σε πολ...

Χοροί της Θεσσαλίας   Οι χοροί της Θεσσαλίας έχουν πολλά κοινά στοιχεία με την Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία, για το λόγο ότι γειτονεύει με τις περιοχές αυτές, αλλά και από τη σταδιακή εγκατάσταση πληθυσμών από τις περιοχές αυτές κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εγκατάσταση πληθυσμών από την Ήπειρο παρατηρείται και στα νεώτερα χρόνια, αφού στη Θεσσαλία είχαν τα χειμαδιά τους πολλοί κτηνοτρόφοι των περιοχών αυτών. Έτσι οι χοροί που συναντάμε στην περιοχή είναι Συρτοί σε επτάσημο 7/8 (3+2+2) ρυθμό κυρίως, αλλά και δίσημο 2/4, το Μπεράτι ή Σκόρπιο σε επτάσημο 7/8 (3+2+2) ρυθμό με αργή αγωγή, ο Τσάμικος σε τρίσημο 3/4 ρυθμό, χοροί Στα τρία σε τετράσημο 4/4 κυρίως ρυθμό, χοροί Στα δύο σε τετράσημο 4/4 και επτάσημο 7/8 (3+2+2) ρυθμό, οι Συγκαθιστοί σε οκτάσημο 8/4 (2+3+3) ρυθμό, και χοροί με διπλό ρυθμό, κυρίως Πασχαλιάτικοι. Πηγή : Ο χορός στην ελληνική παράδοση και η διδασκαλία του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΑΝΤΣΙΔΗ

Ο παραδοσιακός χορός στην Ελλάδα   Στην Ελλάδα, ως παραδοσιακοί ή δημοτικοί χοροί χαρακτηρίζονται οι χοροί των αγροτικών κυρίως περιοχών, οι οποίοι είναι προϊόν προφορικής κατά κανόνα παράδοσης. Οι παραδοσιακοί χοροί σε αντιπαράθεση με τους έντεχνους χορούς, βασικά γνωρίσματα των οποίων είναι το "επώνυμο και το προσωπικό", χαρακτηρίζονται από το "ανώνυμο και το συλλογικό". Οι χοροί, μαζί με τη μουσική και τα τραγούδια, που έφθασαν μέσα από την προφορική παράδοση ως τις μέρες μας, συνδέονται άμεσα με την περίοδο της τουρκοκρατίας και της Ελληνικής Επανάστασης, οι ρίζες τους όμως προχωρούν βαθιά στο παρελθόν. Αυτή τη περίοδο, φαίνεται ότι οι Έλληνες δεν έπαψαν να τραγουδούν και να χορεύουν, αλλά απεναντίας, όπως διέσωσαν τη γλώσσα τους, διέσωσαν και τη μουσικοχορευτική τους παράδοση, η οποία γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση και αυτό καταδεικνύεται από την πληθώρα των χορών, των τραγουδιών και των εθίμων που καταγράφονται την περίοδο αυτή. Ιδιαίτερα ο 18ος και ο 19ος αιώνας μπ...