Υπόθεση Μπόσμαν : Η Ημέρα που το Ποδόσφαιρο Έγινε "Χρηματιστήριο"

Στις 15 Δεκεμβρίου 1995, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εξέδωσε μια απόφαση που έμελλε να γίνει ο «σεισμός» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο άσημος Βέλγος μέσος, Ζαν-Μαρκ Μπόσμαν, κατάφερε να σπάσει τα δεσμά των συλλόγων πάνω στους παίκτες. Όμως, τρεις δεκαετίες μετά, το ερώτημα παραμένει: Μήπως η ελευθερία των λίγων έγινε η φυλακή των πολλών;

1. Το Τέλος του «Ρομαντισμού» και της Ισότητας

Πριν το 1995, ομάδες όπως ο Άγιαξ, ο Ερυθρός Αστέρας ή η Στεάουα Βουκουρεστίου μπορούσαν να κατακτήσουν την κορυφή της Ευρώπης στηριζόμενες σε γηγενείς παίκτες και ακαδημίες. Με την κατάργηση των περιορισμών στους ξένους παίκτες (Ευρωπαίους πολίτες), οι πλούσιοι σύλλογοι των μεγάλων πρωταθλημάτων άρχισαν να «σκουπίζουν» ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε.

 Το αποτέλεσμα: Η ψαλίδα άνοιξε τόσο πολύ, που σήμερα είναι πρακτικά αδύνατο για μια ομάδα εκτός των "Big 5" (Αγγλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία) να ονειρευτεί το Champions League.

 

2. Η Εξαφάνιση της Τοπικής Ταυτότητας

Θυμάστε τις εποχές που μια ομάδα αποτελούνταν από 7-8 παίκτες που είχαν μεγαλώσει στις γειτονιές της πόλης της; Η απόφαση Μπόσμαν μετέτρεψε τις ομάδες σε πολυεθνικές εταιρείες. Όταν μια ομάδα μπορεί να παραταχθεί με 11 ξένους στην ενδεκάδα, ο δεσμός της με την τοπική κοινωνία εξασθενεί. Οι ακαδημίες παραμελήθηκαν, καθώς έγινε ευκολότερο (και συχνά φθηνότερο) να αγοράσεις έναν έτοιμο παίκτη από το εξωτερικό παρά να εκπαιδεύσεις έναν δικό σου.

3. Η Παντοδυναμία των Μάνατζερ

Η απελευθέρωση των μετακινήσεων γέννησε μια νέα κάστα «αφεντικών»: τους super-agents. Με τους παίκτες να μπορούν να φύγουν δωρεάν στη λήξη του συμβολαίου τους, οι μάνατζερ απέκτησαν το «πάνω χέρι», εκβιάζοντας συλλόγους για υπέρογκα πριμ υπογραφής και μισθούς που ξεπερνούν κάθε λογική. Το χρήμα σταμάτησε να επενδύεται στις υποδομές και άρχισε να ρέει στις τσέπες των μεσηάζοντων.

4. Η Καταστροφή των Μικρομεσαίων Συλλόγων

Για τις μικρές ομάδες, η πώληση ενός παίκτη που ανέδειξαν ήταν το «φιλί της ζωής» για τον προϋπολογισμό τους. Με τον νόμο Μπόσμαν, οι μεγάλοι σύλλογοι απλώς περιμένουν να λήξει το συμβόλαιο του παίκτη για να τον πάρουν δωρεάν, αφήνοντας την ομάδα που τον μεγάλωσε χωρίς ούτε ένα ευρώ αποζημίωσης.

Συμπέρασμα: Μια Νίκη με Βαρύ Τίμημα

Ο Ζαν-Μαρκ Μπόσμαν δικαιώθηκε ηθικά, αλλά ο ίδιος κατέστρεψε την καριέρα του και έζησε στην αφάνεια. Το ποδόσφαιρο έγινε πιο θεαματικό, οι παίκτες έγιναν εκατομμυριούχοι, αλλά το αίσθημα του απρόβλεπτου πέθανε.

Σήμερα, το άθλημα μοιάζει περισσότερο με μια κλειστή λίγκα πλουσίων παρά με το λαϊκό παιχνίδι που ερωτευτήκαμε. Η ελευθερία μετακίνησης ήταν το σωστό βήμα για τον εργαζόμενο, αλλά ίσως το μοιραίο λάθος για το άθλημα.

Πηγή : apidanos.gr