Από το Γήπεδο του Πρωταθλητή στο θεραπευτικό κρεβάτι: Η μοναδική διαδρομή του Βαγγέλη Μήτα

Η ζωή ορισμένων ανθρώπων μοιάζει με αγώνα δρόμου μετ' εμποδίων, όπου κάθε εμπόδιο οδηγεί σε μια νέα, απροσδιόριστη νίκη. Ο Βαγγέλης Μήτας, γεννημένος τον Ιανουάριο του 1956, είναι ένας απ' αυτούς.

Πριν ακόμη ενηλικιωθεί, ο Βαγγέλης γνώρισε την λάμψη του πρωταθλητισμού. Ως έφηβος, με μια σειρά από εντυπωσιακές διακρίσεις στη δισκοβολία και τη σφαιροβολία - από τις σχολικές νίκες της Λάρισας μέχρι την κατάκτηση της 1ης θέσης στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1971) και τη συμμετοχή στην Εθνική Ομάδα Εφήβων στους Βαλκανικούς του Κάρλοβατς - έζησε το όνειρο του κλασικού αθλητισμού. Ένας τραυματισμός το 1975 έβαλε ένα απότομο τέλος στην αγωνιστική του πορεία, αλλά όχι στο πάθος του για τον αθλητισμό και το ανθρώπινο σώμα.

Από τα στάδια, πέρασε στην εκπαίδευση ως Καθηγητής Φυσικής Αγωγής στα σχολεία της Αθήνας, φτάνοντας μάλιστα να διδάξει και στο ΤΕΦΑΑ. Όμως, μια νέα στροφή τον οδήγησε πίσω στη βάση, στο ανθρώπινο σώμα και την αποκατάστασή του. Το 1988 άλλαξε ρόλο, παραιτήθηκε από την εκπαίδευση και εγκαταστάθηκε στα Φάρσαλα, όπου εργάστηκε ως Φυσικοθεραπευτής μέχρι την συνταξιοδότηση.

Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Βαγγέλης Μήτας μας ξεναγεί σε αυτές τις τρεις μεγάλες πράξεις της ζωής του. Τον αθλητή που ονειρεύτηκε το Ολυμπιακό Στάδιο, τον παιδαγωγό που μετέδωσε τη γνώση και τον θεραπευτή που αποκατέστησε τις σωματικές βλάβες. Μια συζήτηση για τα μαθήματα του πρωταθλητισμού, τις προκλήσεις της επαγγελματικής αλλαγής και τη πολύτιμη γνώση που προσέφερε η διπλή του ιδιότητα σε όσους τον εμπιστεύτηκαν.

ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ & ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ερώτηση : Ποια ήταν η σπίθα που σας οδήγησε από τους σχολικούς αγώνες του 1969 στη Λάρισα, στην κορυφή του Πανελληνίου πρωταθλήματος Παίδων στη δισκοβολία το 1971;

Απάντηση : Ήμουν και είμαι αγωνιστικός τύπος. Ήθελα πάντα να είμαι πρώτος. Σ' αυτό αρωγοί μου ήταν δύο πρόσωπα. Ο Γυμναστής μου,  Αλέκος Κατσαρέλης και το πρότυπό μου αθλητικά, ο μεγαλύτερος ηλικιακά, δισκοβόλος,  Θανάσης Χαραχούσιος. Οι νίκες, αλλά κυρίως οι ήττες με ωθούσαν να προσπαθώ για το καλύτερο. Επίσης, η αθλητική μου παιδεία ήταν αποτέλεσμα της καθοδήγησης, πριν το 1969, του πρώτου μου εξαδέλφου, Γιώργου Μητόπουλου.

Ερώτηση : Πώς διαχειριζόσασταν, ως έφηβος, την υψηλή πίεση και τον ανταγωνισμό σε διοργανώσεις όπως η "Μικρή Ολυμπιάδα" (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μαθητών) ή οι Βαλκανικοί αγώνες της Κροατίας;

Απάντηση : Με αφοσίωση σ' αυτό που έκανα, με ψυχραιμία και αυτοσυγκέντρωση. Πριν τους μεγάλους αυτούς αγώνες είχαν προηγηθεί πολλοί άλλοι (σχολικοί - εαρινοί - διασυλλογικοί κ.α.) που με βοήθησαν να αποκτήσω αγωνιστική πείρα. Η εγγραφή μου σε  αθηναϊκό αθλητικό σωματείο, στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο (Ε.Γ.Σ.) με βοήθησε πολύ στην σχετικά σύντομη αθλητική μου καριέρα. Οι προπονητικές δυνατότητες στα Φάρσαλα εκείνη την εποχή ήταν ελάχιστες. Χωρίς υποδομές για πρωταθλητισμό και χωρίς έμπειρους και με ειδικότητα στις ρίψεις προπονητές, η προσπάθεια ήταν μάταιη.

Ερώτηση : Ποια είναι η ιστορία πίσω από την 4η θέση στους Βαλκανικούς του Κάρλοβατς; Πώς βιώσατε την εμπειρία της Εθνικής Ομάδας Στίβου;

Απάντηση : Πώς μπορεί να αισθάνεται ένας αθλητής όταν ανήκει στην ελίτ των εφήβων της χώρας του; Αυτό που αισθάνθηκα ήταν υπερηφάνεια, υποχρέωση και δικαίωση. Η στελέχωση της Εθνικής Ομάδας γινόταν με βάση τη θέση των Πανελληνίων Αγώνων. Επίσης δινόταν η δυνατότητα και σε άλλους αθλητές με καλές επιδόσεις, εκτός των νικητών στους Πανελλήνιους, να διεκδικούν την συμμετοχή τους μέσω αγώνων πρόκρισης. Έτσι, σε έναν τέτοιο αγώνα, κέρδισα τον αθλητή του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου και συμπεριλήφθηκα στην Εθνική Ομάδα Στίβου Εφήβων. Η συμμετοχή και η εμπειρία ήταν μοναδική. Το να παίρνεις μέρος σε αγώνα με τέτοιο επίπεδο αθλητών, ήταν κάτι το υπέροχο και ανεπανάληπτο. Η συμμετοχή μου στους Βαλκανικούς ήταν ένας άθλος, αν αναλογιστούμε ότι δεν έκανα έναν ολοκληρωμένο χρόνο προπόνηση. Πιστεύω ότι τόσο εγώ όσο και ο Θανάσης Χαραχούσος, αν δεν ανήκαμε στο δυναμικό των συλλόγων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αντίστοιχα, δεν θα είχαμε αυτή τη πορεία. Θέλαμε να υπήρχε ένας οργανωμένος σύλλογος στα Φάρσαλα, αλλά ... 

Ερώτηση : Ο τραυματισμός του 1975 έβαλε τέλος στην αγωνιστική σας πορεία. Πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η απόφαση και πώς επηρέασε το γεγονός ότι έπρεπε να επικεντρωθείτε στις σπουδές σας στην ΕΑΣΑ (ΤΕΦΑΑ);

Απάντηση : Μετά την είσοδό μου στην Ε.Α.Σ.Α. (νυν ΤΕΦΑΑ) προσπάθησα να επανέλθω σε τροχιά πρωταθλητισμού. Δεν εύρισκα προπονητή να με αναλάβει και να καλύψει τις αγωνιστικές υποχρεώσεις. Ο προπονητής του Ε.Γ.Σ. ήταν ανεπαρκής. Δεν τα κατάφερα διότι και στις ατομικές προπονήσεις είχα μικροτραυματισμούς. Ωστόσο, έκανα μια προσπάθεια, γιατί δεν ήθελα να "κρεμάσω" τον σύλλογό μου και ιδιαίτερα τον Αντιπρόεδρο Κ. Γιαταγάνα που τόσο πολύ με βοήθησε να πετύχω τον στόχο μου. Το πήρα λοιπόν απόφαση ότι ο πρωταθλητισμός για μένα τελείωσε και ότι έπρεπε πλέον να συγκεντρωθώ στην Ακαδημαϊκή μου καριέρα. Η απόφαση ήταν δύσκολη, αλλά αναγκαία. Στους αγώνες κατέβαινα σχεδόν απροπόνητος, για να δίνω βαθμούς στο Σύλλογό μου. Ακόμη και τραυματισμένος αγωνιζόμουν.

Ερώτηση :  Είχατε εκφράσει την επιθυμία να αγωνιστείτε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Τι σήμαινε αυτό το όνειρο για εσάς, και νιώσατε ποτέ ότι το εκπληρώσατε, έστω και με άλλο τρόπο, όταν διδάξατε εκεί;

Απάντηση : Το γεγονός ότι δεν αγωνίστηκα στο Ο.Α.Κ.Α. είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Ήταν όνειρο ζωής να αγωνιστώ, έστω και σε μία διοργάνωση (π.χ. Πανελλήνιοι Στίβου) σ' αυτό το Στάδιο, που πολύ αργότερα φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι διαφορετικό το συναίσθημα το να αγωνιστείς σε αυτό το στάδιο, από το να διδάξεις.

Εκπαιδευτική Εμπειρία & Η Μετάβαση στο ΤΕΦΑΑ

Ερώτηση : Ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στα σχολεία της Αθήνας, ποια φιλοσοφία προσπαθήσατε να μεταδώσετε στους μαθητές σας, έχοντας την εμπειρία του πρωταθλητισμού;

Απάντηση : Ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στα σχολεία που εργάστηκα, ανίχνευα ταλέντα, κυρίως στο στίβο και στο Βόλλεϋ. Πολλά παιδιά αγωνίστηκαν και μπήκαν στην Εθνική Ομάδα απ' τον Γυμναστικό Σύλλογο Νέων Λιοσίων. Σ' αυτόν τον σύλλογο εργάστηκα ως προπονητής ρίψεων για 3 - 4 χρόνια. Η φιλοσοφία μου τότε ήταν να ασχολούνται όσο περισσότερα παιδιά με τον αθλητισμό και όσα παιδιά είχαν ταλέντο να ασχοληθούν με τον πρωταθλητισμό. Σε όποιο σχολείο πήγαινα και οι συνθήκες το επέτρεπαν, δημιουργούσα ομάδα Βόλλεϋ.  

Ερώτηση : Πώς ήταν η εμπειρία της διδασκαλίας στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών; Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ της διδασκαλίας σε σχολείο και σε ακαδημαϊκό επίπεδο;

Απάντηση : Η εμπειρία μου ως αποσπασμένος καθηγητής στα ΤΕΦΑΑ ήταν υπέροχη. Ένιωσα πραγματικά ότι είχα κάτι περισσότερο να δώσω. απ' την Μέση Εκπαίδευση. Είχα την ευκαιρία να επικοινωνήσω με φοιτητές και όχι με μαθητές. Αυτό σήμαινε ενημέρωση στην επιστήμη, μελέτη, επαφή με νέες πηγές γνώσεων μέσω σύγχρονων συγγραμμάτων, συνεργασίες με  άλλες ειδικότητες, επαφή με νέους τρόπους διδασκαλίας για νέους δασκάλους κλπ. Ένιωσα ότι πρόσθεσα ένα λιθαράκι στον κλάδο της Φυσικής Αγωγής σε σχέση με την επτάχρονη διδασκαλία μου στην Μέση Εκπαίδευση.

Ερώτηση : Ποια ήταν η πιο σημαντική δεξιότητα που αποκτήσατε από την ενασχόληση με τον πρωταθλητισμό και που σας χρησίμευσε αργότερα στην εκπαίδευση;

Απάντηση : Η προσήλωση στον στόχο, η πειθαρχία, η επιμονή, η αναγνώριση της ανωτερότητας ενός καλύτερου αντιπάλου, ήταν μερικές απ' τις δεξιότητες και αρετές που απέκτησα απ' τον πρωταθλητισμό. Όλα αυτά έπαιξαν σημαντικό ρόλο αργότερα στη διαμόρφωση του εκπαιδευτικού μου προφίλ.

Η Μεγάλη Επαγγελματική Αλλαγή

Ερώτηση : Το 1988 παραιτηθήκατε από καθηγητής για να εργαστείτε ως φυσικοθεραπευτής στα Φάρσαλα. Τι αποτέλεσε την κύρια αιτία για αυτή τη ριζική επαγγελματική αλλαγή, ειδικά μετά από μια χρονιά στο ΤΕΦΑΑ;

Απάντηση : Πάντα ήθελα να επιστρέψω στον τόπο μου και να εργαστώ ως γυμναστής, προσφέροντας εκπαιδευτικά και προπονητικά, ως προπονητής στίβου, στις ρίψεις. Οι αιτήσεις επαναπατρισμού δεν γινόταν δεκτές λόγω "υπεραριθμίας" Γυμναστών στο Νομό Λάρισας. Έτσι, διορίστηκα στον Πειραιά - στη Παλιά Κοκκινιά - όπου υπήρχαν πολλά κενά. Επομένως, ο μόνος τρόπος επαναπατρισμού ήταν να παραιτηθώ από Γυμναστής και να έρθω στα Φάρσαλα ως Φυσικοθεραπευτής. Ήμουν ο πρώτος Φυσικοθεραπευτής στα Φάρσαλα και το γεγονός αυτό λειτούργησε ως πλεονέκτημα για να συμφωνήσει η υπέροχη σύζυγός μου, Αρτεμησία Βάϊλα, καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας. Ο δρόμος άνοιξε για την επιστροφή.  

Το κλίμα στο ΤΕΦΑΑ, σε επίπεδο καθηγητών ήταν τοξικό, περισσότερο από τότε που ήμουν φοιτητής. Στη Μέση Εκπαίδευση αποκλειόταν να επιστρέψω ξανά. Αποφάσισα να δοκιμάσω τις δυνατότητές μου στο ελεύθερο επάγγελμα. Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά σε όλα τα επίπεδα.

Ερώτηση : Με την εμπειρία σας και ως πρώην πρωταθλητής ρίψεων που  αντιμετωπίσατε ο ίδιος τραυματισμούς, πώς πιστεύετε ότι η αθλητική σας γνώση επηρέασε την προσέγγισή σας ως φυσικοθεραπευτής;

Απάντηση : Η δική μου εμπειρία απ' τον τραυματισμό, όπως και η εμπειρία που απέκτησα από αθλητές της Εθνικής Ομάδας Βόλλεϋ ανδρών, καθώς μαθήτευσα κοντά στον Φαρσαλινό Φυσικοθεραπευτή Νίκο Παπαγεωργίου, με βοήθησε στο κομμάτι της αθλητικής αποκατάστασης. Γι' αυτό και τον ευχαριστώ πάρα πολύ.

Έπειτα το πλήθος των σεμιναρίων με ξένους και Έλληνες γιατρούς και Φυσικοθεραπευτές, με γέμισε με γνώσεις και αυτοπεποίθηση στην αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων.

Ερώτηση : Ποια είναι η πιο μεγάλη ικανοποίηση που λάβατε κατά τη διάρκεια των χρόνων σας ως φυσικοθεραπευτής στα Φάρσαλα; Πώς ήταν η επαγγελματική ζωή στην επαρχία σε σχέση με την Αθήνα;

Απάντηση : Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν όταν σήκωσα το τηλέφωνο και δέχτηκα μια πρόσκληση από τον συνάδελφο, Ντίνο Γαλάνη - τον ευχαριστώ πολύ - για μία ενημέρωση πάνω σε μία νέα θεραπευτική προσέγγιση των ασθενών. Έκτοτε, αφού ενημερώθηκα, εγκατέλειψα την κλασική φυσικοθεραπεία που έχουμε όλοι διδαχθεί στη σχολή και για είκοσι και πλέον χρόνια εφαρμόζω αυτή τη θεραπευτική προσέγγιση. "Ειρήσθω εν παρόδω", η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται για όλες τις παθήσεις και όχι μόνο για αμιγώς μυοσκελετικά ή νευρολογικά κ.α. προβλήματα. Δάσκαλός μας, πρέπει να τον αναφέρω, είναι ακόμη ο φίλτατος οστεοπαθητικός - βιοδυναμικός θεραπευτής, από το Χειμερινό Νεάπολης Κοζάνης καταγόμενος και τον ευχαριστώ πολύ. Το όνομά του Θεόδωρος Καζατζίδης.

Οι άνθρωποι των Φαρσάλων δέχτηκαν την Φυσικοθεραπεία με ενθουσιασμό και ευχαρίστηση. Η επαγγελματική ζωή ήταν υπέροχη με λίγο άγχος και κούραση στην αρχή, αλλά στη συνέχεια όλα πήγαν καλά.

Η επαγγελματική ζωή στα Φάρσαλα σε σύγκριση με της Αθήνας ήταν "μέρα με την νύκτα". Σε επίπεδο οικονομίας, αποστάσεων, άγχους κλπ. δεν υπήρχε σύγκριση. 

Αναδρομή & Συμπεράσματα

Ερώτηση : Έχοντας βιώσει τρεις ρόλους: πρωταθλητής, εκπαιδευτικός, θεραπευτής, ποιος από τους τρεις σας προσέφερε τη μεγαλύτερη πληρότητα και γιατί;

Απάντηση : Σαν πρωταθλητής έμαθα καλύτερα τον εαυτό μου σε σωματικό και ψυχικό επίπεδο. Σαν εκπαιδευτικός μετέδωσα τη γνώση μου στους μαθητές μου και τέλος την μεγαλύτερη πληρότητα την προσέφερε η θεραπευτική μου ιδιότητα.

Ο πρωταθλητής μπορεί να μην είναι εκπαιδευτικός και θεραπευτής. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να μην είναι πρωταθλητής και θεραπευτής. Αλλά ο θεραπευτής μπορεί να είναι και πρωταθλητής και εκπαιδευτικός. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Ερώτηση : Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας δίδαξε ο αθλητισμός και το οποίο μεταφέρατε σε όλες τις πτυχές της ζωής σας (επαγγελματική, προσωπική, οικογενειακή - ο γάμος σας το 1977);

Απάντηση : Ο αθλητισμός με δίδαξε να σέβομαι όλους ανεξαιρέτως. Να ΑΚΟΥΩ, να ξεχωρίζω τους ανθρώπινους χαρακτήρες, να εργάζομαι σκληρά και να μεταδώσω στα παιδιά μου το πνεύμα του αθλητισμού.

Αποτέλεσμα της αγάπης μου για τον αθλητισμό ήταν ο γιος μας Θωμάς να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, να αγωνιστεί στον Μαραθώνιο της Αθήνας και με το κρος - φιτ. Η μεγαλύτερη κόρη μου, η Μαργαρίτα είναι Γυμνάστρια και ασχολείται με όλα. Η Αλεξάνδρα, η μικρότερη κόρη μας είναι Φυσικοθεραπεύτρια και παίζει Βόλλεϋ.

Η γνωριμία και η σχέση με την γυναίκα μου και την οικογένειά της, ήταν υπέροχη και κατέληξε σε έναν πετυχημένο γάμο. Η οικογένεια του πεθερού μου, Αντώνη Βάιλα εξ Αθηνών ορμώμενη, με καταγωγή από Σαντορίνη και Μύκονο, είναι μια υπέροχη οικογένεια. 

Ερώτηση : Γεννημένος το 1956, βιώσατε την εξέλιξη του ελληνικού αθλητισμού και της εκπαίδευσης από τη δεκαετία του '70 έως σήμερα. Ποιες οι μεγαλύτερες αλλαγές που παρατηρήσατε στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η Φυσική Αγωγή και η αποκατάσταση στην Ελλάδα;

Απάντηση : Νομίζω ότι έχουν γίνει βήματα προόδου, όπως επί παραδείγματι η παρουσία Καθηγητών Φυσικής Αγωγής στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Αλλά η τεχνολογική πρόοδος (κινητά, υπολογιστές κ.α.), αποπροσανατολίζουν τους νέους αντί να τους βοηθούν. Η Φυσική Αγωγή δεν αντιμετωπίζεται με τη πρέπουσα σοβαρότητα, ακόμη και σήμερα. Αν δεν γινόταν το καταστροφικό φαινόμενο "DANIEL", πιθανόν να μην βλέπαμε την κατασκευή του συνθετικού τάπητα (ταρτάν) στο Δημοτικό μας Στάδιο.

Με τόσα πολλά ταλέντα που υπήρχαν παλιά, τα Φάρσαλα θα έπρεπε να είναι πρώτη επαρχιακή δύναμη στην Ελλάδα. Μόνο δύο με τρεις αθλητές διασώθηκαν απ' όλους αυτούς, ανάμεσά τους εγώ, ο Θανάσης Χαραχούσος και η νεότερη Χρυσούλα Αναγνωστοπούλου που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, στη Βραζιλία.

Οι επιτυχίες στον κλασικό αθλητισμό και η παρουσία πρωταθλητών από την εποχή μου μέχρι και σήμερα, παραμένουν μεμονωμένες, αλλά καλές.

Το μεράκι κάποιων Γυμναστών και γονέων συντελούσαν και συντελούν στη παρουσία κλασικού αθλητισμού στη πόλη μας.

Στον τομέα της αποκατάστασης έγιναν μεγάλα βήματα. Η πρόοδος της παθολογίας και της χειρουργικής, η μηχανική υποστήριξη, συνέβαλαν τα μάλλα, ώστε η αποκατάσταση στη Φυσικοθεραπεία να προχωρήσει πολύ. Επίσης, οι νέες μέθοδοι αποκατάστασης, μετά από έρευνες χρόνων, έδωσαν σημαντικά αποτελέσματα στην αποκατάσταση χρόνιων και μη παθήσεων της σπονδυλικής στήλης και των αρθρώσεων.

Το συμπέρασμά μου για τον πρωταθλητισμό είναι ότι μόνο όσοι έχουν προσόντα και με τις οδηγίες μόνο έμπειρων προπονητών, πρέπει να ασχολούνται. Εννοείται, χωρίς φάρμακα και βοηθήματα. αλλιώς κινδυνεύουν να τραυματιστούν ανεπανόρθωτα. Είναι κρίμα η χαρά να γίνεται λύπη. Οι αθλητές είναι πάντα εκτεθειμένοι σε τέτοιες προκλήσεις, όμως αν υπάρχει ένα τέτοιο δίλημμα , θα προτιμήσω τον αθλητισμό από τον πρωταθλητισμό. 

Και κάτι ακόμα. Εάν δεν βελτιωθούν οι υποδομές στο Δημοτικό Στάδιο Φαρσάλων και δεν τοποθετηθεί προσωπικό "μόνιμο" και σχετικό με τον αθλητισμό, το στάδιο θα είναι ημι - άχρηστο. Μόνο με δρομικά αγωνίσματα δεν υπάρχει λειτουργικό Στάδιο. Το Στάδιο πρέπει να είναι σε θέση να φιλοξενεί αγώνες και όχι μόνο προπονήσεις δρόμων. Στάδιο χωρίς άλματα και ρίψεις είναι ΑΧΡΗΣΤΟ.

Η διαδρομή του Βαγγέλη Μήτα είναι μια ισχυρή υπενθύμιση ότι η γνώση του ανθρωπίνου σώματος και του πνεύματος δεν περιορίζεται σε ένα μόνο επάγγελμα.

 Από τις αγωνιστικές επιτυχίες της εφηβείας, όπου έμαθε την αξία της πειθαρχίας και του στόχου, μέχρι τη θέση του καθηγητή που μετέδωσε τη χαρά της κίνησης και τελικά τον ρόλο του φυσικοθεραπευτή που θεράπευσε την βλάβη, ο Βαγγέλης Μήτας εφάρμοσε μια ολιστική προσέγγιση στη ζωή. Η εμπειρία του ως πρωταθλητή που βίωσε τον τραυματισμό έγινε το πολυτιμότερο εργαλείο του ως θεραπευτή. 

Η απόφασή του να αφήσει την Αθήνα και την εκπαίδευση, για να αφιερωθεί στην φυσικοθεραπεία στα Φάρσαλα, αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι οι τίτλοι, αλλά η ικανοποίηση να υπηρετείς τον άνθρωπο, είτε διδάσκοντας, είτε αποκαθιστώντας τη λειτουργία του.

Η ιστορία του Βαγγέλη Μήτα δεν είναι απλώς μια αφήγηση για αθλητικές δόξες και επαγγελματικές αλλαγές, αλλά μια διαρκής πορεία προς την εξέλιξη και την προσφορά. μια ζωή γεμάτη κίνηση - όχι μόνο στα στάδια, αλλά και στην καρδιά των επιλογών του.