Γιατί τα παιδιά παρατούν τον αθλητισμό;

 

Το  70% των παιδιών παραιτούνται από τα οργανωμένα αθλήματα μέχρι την ηλικία των 13 ετών. Κάθε φορά που αναφέρεται ένα τέτοιο θλιβερό στατιστικό, πλήθος "καλοθελητών" εμφανίζονται από το πουθενά για να πουν ότι αυτό ισχύει για τα παιδιά που δεν είναι αρκετά ταλαντούχα.

Λένε ότι είναι μια ηλικία που το σχολείο, οι εξωσχολικές ακαδημαϊκές υποχρεώσεις και άλλα ενδιαφέροντα παίρνουν προτεραιότητα. Αυτό είναι φυσικά αλήθεια και παίζει ένα σημαντικό ρόλο στο ποσοστό της πρόωρης εγκατάλειψης, όμως δε  μας δίνει μια πλήρη εικόνα της κατάστασης. Δυστυχώς, στη σημερινή εποχή, τα παιδιά και οι οικογένειές τους, ζητούνται να κάνουν όλο και περισσότερα σε όλο και νεαρότερες ηλικίες, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά που δείχνουν ιδιαίτερο ταλέντο. Πολλοί από τους πιο αφοσιωμένους και ταλαντούχους αθλητές, μπουχτίζουν, παθαίνουν υπερκόπωση κι εγκαταλείπουν τον αθλητισμό. Δε χάνονται μόνο τα παιδιά που δεν έχουν κάποια προοπτική στον αγωνιστικό αθλητισμό. Χάνονται πολλοί από τους καλύτερους αθλητές των συλλόγων. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρξει κατανόηση από τους γονείς και τους προπονητές το "γιατί" τα παιδιά ασχολούνται και εγκαταλείπουν τον αθλητισμό. Επίσης, είναι σημαντικό να υπάρξει ανοιχτή επικοινωνία με τους αθλητές, έτσι ώστε να εντοπιστούν σημάδια που οδηγούν σε μία πιθανή εγκατάλειψη και να γίνει προσπάθεια επαναφοράς του παιδιού στη "σωστή πορεία".

Υπάρχουν κάποιοι βασικοί λόγοι που παίζουν ρόλο στην εγκατάλειψη ενός αθλήματος. Αν κοιτάξουμε προσεκτικά καθέναν απ'  αυτούς και αναρωτηθεί ο καθένας μας, τότε, ίσως ρωτούσαμε "θα μπορούσε αυτό να είναι το παιδί μου;". Αν η απάντηση είναι θετική, δεν είναι ποτέ αργά να γίνει αλλαγή της πορείας.

1ον Ο αθλητισμός παύει να είναι διασκεδαστικός

Στο πλαίσιο μίας μελέτης που εκπονήθηκε για το Πανεπιστήμιο του George Washington το 2014, η ερευνήτρια Amanda Visik πήρε συνεντεύξεις από πολλούς νεαρούς αθλητές και τους ρώτησε γιατί ασχολούνται με τον αθλητισμό. Εννιά στους δέκα απάντησαν ότι ο βασικός λόγος που το κάνουν είναι επειδή διασκεδάζουν. Τα παιδιά απαρίθμησαν 81 χαρακτηριστικά της διασκέδασης και ενώ η προσπάθεια να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό και η σωστή αντιμετώπιση από τους προπονητές, γονείς και οι συμπαίκτες θεωρήθηκαν ιδιαίτερα σημαντικά, η νίκη, οι αγώνες και η προπόνηση με ιδιωτικούς προπονητές (Personal Trainers) ΔΕΝ βρίσκονταν καθόλου ψηλά στη λίστα. Αν οι νεαροί αθλητές δεν διασκεδάζουν, σταδιακά θα φύγουν, ανεξάρτητα από το πόσο ταλαντούχοι είναι και πόσο καλός είναι ο προπονητής ή η ομάδα τους. Οι ενήλικες σπάνια κάνουν οικιοθελώς δραστηριότητες από τις οποίες δεν κερδίζουν ευχαρίστηση. γιατί πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας θα το κάνουν;

Λύση:  Οι αθλητές δεν είναι ποτέ υπερβολικά μεγάλοι ή υπερβολικά ταλαντούχοι για να απαντήσουν αυτή την ερώτηση: "Διασκεδάζεις εκεί έξω;". Ρωτήστε τους! Κατά πάσα πιθανότητα, όσο πιο καλά περνάνε, τόσο καλύτερα θα παίζουν και τόσο σκληρότερα θα δουλεύουν. Όταν το άθλημα σταματάει να είναι διασκεδαστικό, πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να γίνει διασκεδαστικό, αλλιώς ο αθλητής θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια "πρόωρη συνταξιοδότηση" πριν καλά-καλά γίνει αντιληπτό.

2ον Έχουν πάψει να νοιώθουν ότι η εμπειρία αυτή τους ανήκει

Χιλιάδες παιδιά που αφήνουν τον αθλητισμό και ψάχνουν ένα άλλο χόμπυ, όπου δεν υπάρχει ένας ενήλικας να  κριτικάρει την κάθε τους κίνηση. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για προπόνηση και διδασκαλία, αλλά η σωστή προπόνηση δε στερεί την αυτονομία. Αν υπάρχουν αμφιβολίες ας γίνει η εξής ερώτηση "γιατί ένας μέσος έφηβος παίζει βιντεοπαιχνίδια 17 ώρες την εβδομάδα;" Ένας βασικός λόγος είναι ότι κανείς δε στέκεται πάνω απ' το κεφάλι του, κατακρίνοντας την κάθε του κίνηση και απαιτώντας να ψυχαγωγηθεί απ' αυτόν.

Αν ο γονιός ή προπονητής αντιληφθεί να λέει "Κερδίσαμε ένα μετάλλιο" ή "δεν έγινε σωστά η προσγείωση", δεν επιτρέπεται στο παιδί να βιώσει αυτή την εμπειρία ως κάτι πραγματικά δικό του. Αν "η προπόνηση" γίνεται από τη κερκίδα, δεν επιτρέπεται στο παιδί να πάρει τις δικές του αποφάσεις, δεν του δίνεται βοήθεια. Του κλέβουμε την αυτονομία του και σταδιακά, στερείται την ευχαρίστηση που του προσφέρεται μέσω του αγώνα. Αν η παρουσία του προϊσταμένου μας πάνω από το κεφάλι μας δεν θα μας βοηθούσε καθόλου, τότε, γιατί να πιστεύουμε ότι αυτό θα βοηθήσει τους νεαρούς αθλητές;

Λύση: Ας γίνει αποδοχή των στόχων του παιδιού στο άθλημα και ας το βοηθήσουμε να βρει το πάθος του αντί να προσπαθούμε να το καθορίσουμε εμείς αυτό. Όταν παρακολουθούμε έναν αγώνα του, ή χειροκροτούμε και δίνουμε συγχαρητήρια ή δεν σχολιάζουμε τίποτα. Ποτέ μη φωνάξουμε σε έναν κριτή. Αν ρωτήσουμε το ίδιο το παιδί, η απάντησή του θα μας εκπλήξει.

3ον Φοβούνται να κάνουν λάθη

Οι εξαιρετικοί αθλητές δημιουργούνται σε περιβάλλοντα όπου δεν φοβούνται να κάνουν λάθη, όπου ενθαρρύνονται να προσπαθήσουν και να αποτύχουν και να καταλαβαίνουν ότι η αποτυχία είναι ένα κομμάτι της ανάπτυξης και της προόδου τους. Οι προπονητές και οι γονείς που συνεχώς σχολιάζουν, αμφισβητούν την κάθε απόφαση των αθλητών και φωνάζουν στους αθλητές που προσπαθούν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν και τελικά αποτυγχάνουν. δημιουργούν φόβο που οδηγεί τα παιδιά μακριά από το άθλημα.

Λύση:  Ας αγκαλιάσουμε την αποτυχία και την τάση των αθλητών να παίρνουν ρίσκα. Αντί να επαινούμε  μόνο το αποτέλεσμα μίας επιτυχημένης προσπάθειας, ας αρχίσουμε να συγχαίρουμε αυτό που κάνουν τα παιδιά αμέσως μετά από ένα λάθος. Έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος, αλλά καταφέρνει να μείνει πάνω στη δοκό ισορροπίας; Της πέφτει η κορδέλα, αλλά εκτελεί το υπόλοιπο πρόγραμμα της με επιτυχία; Ας δοθούν συγχαρητήρια για τον τρόπο που αντιμετώπισε αυτή την άτυχη στιγμή και δημιούργησε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου δε φοβάται να αποτύχει.

4ον Δεν έχουν την ευκαιρία να αγωνιστούν

Αν το παιδί είναι σε μία ομάδα και δεν έχει ποτέ την ευκαιρία να δείξει τι μπορεί να κάνει σε έναν αγώνα, ή αν του στερείται η συμμετοχή σε επόμενους αγώνες εξαιτίας κάποιου λάθους του, θα παραιτηθεί! Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία για το παιδί πόσο καλή είναι η ομάδα του ή πόσο διάσημος είναι ο προπονητής του, αν ποτέ δεν του δίνεται η δυνατότητα να συνεισφέρει στην ομάδα αυτή. Μια μελέτη από το Josephean Institute έδειξε ότι το 90% των παιδιών θα προτιμούσαν να αγωνιστούν για μια ομάδα που θα χάσει, παρά να κάτσουν στο πάγκο της νικήτριας  ομάδας. Η υπερβολική έμφαση στη νίκη δεν επιτρέπει στα παιδιά να αναπτυχθούν με το δικό τους ρυθμό. Όταν οι προπονητές εστιάζουν μόνο στη νίκη και την ήττα και επιτρέπουν μόνο στους αθλητές που θα βοηθήσουν την ομάδα να κερδίσει σήμερα, να αγωνιστούν, απομακρύνουν από το άθλημα παιδιά που μακροπρόθεσμα, ίσως γίνονταν καλύτεροι αθλητές.

Λύση: Προπονητές, αν διαλέξετε αυτά τα παιδιά, πρέπει να τα βάλετε να αγωνιστούν, ιδίως στις νεότερες κατηγορίες. Και γονείς, αν το παιδί σας είναι σε μια ομάδα, αλλά δεν είναι ποτέ στο line up, παρόλο που πηγαίνει σε κάθε προπόνηση, ρωτήστε το αν είναι δυσαρεστημένο. Αν ναι, Βρείτε  μια άλλη ομάδα!

5ον Νιώθουν ότι δεν έχουν το σεβασμό των προπονητών τους

Στην προαναφερθείσα έρευνα, τα παιδιά απαρίθμησαν τα πέντε πιο σημαντικά χαρακτηριστικά ενός εξαιρετικού προπονητή και "ο σεβασμός και η ενθάρρυνση" ήταν το νούμερο ένα. Στη ζωή ένας ενήλικας ποτέ δεν απολαμβάνει την ασέβεια των φίλων, της οικογένειας ή των συναδέλφων του. Όμως σε κάθε αθλητικό αγώνα, ένα σωρό παιδιά αντιμετωπίζονται με ασεβή τρόπο, επειδή έκαναν κάποιο λάθος. το κάθε άθλημα απαιτεί δεξιότητες που χρειάζονται χιλιάδες ώρες για να τελειοποιηθούν κι όμως, περιμένουμε το 9χρονο παιδί μας να είναι τέλειο κάθε φορά. Όταν τα παιδιά κάνουν λάθη, πολλοί προπονητές και γονείς τους συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που δεν θα επέτρεπαν ποτέ σε έναν δάσκαλο να φερθεί στα παιδιά τους, ή στο δικό τους αφεντικό να φερθεί σε αυτούς. Δε θα επιτρέπαμε ποτέ στα παιδιά μας να έρθουν σε δικές μας εκδηλώσεις και να μας φερθούν όπως τους φερόμαστε εμείς.

Λύση: Ακολουθήστε το χρυσό κανόνα. Μην κάνεις κάτι που δε θα ήθελες να σου κάνουν. Σεβαστείτε την προσπάθεια, τη συγκέντρωση και το κουράγιο που χρειάζεται ένα παιδί για να αγωνιστεί σε ένα άθλημα στις μέρες μας. Δώστε τους το σεβασμό που έχουν κερδίσει επειδή απλά είναι στην αρένα. Φερθείτε τους με το ίδιο σεβασμό που θα απαιτούσαμε να φερθούν σε εμάς.

Στατιστικά δείχνουν ότι το 70% των παιδιών στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, φεύγουν από τον αθλητισμό μέχρι την ηλικία των 13 ετών και, σε μια εποχή που το 1/3 των παιδιών στις ΗΠΑ πάσχει από παχυσαρκία, αυτό είναι απαράδεκτο. Οι προπονητές, οι γονείς και όλοι οι υπεύθυνοι έχουν την ευθύνη να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον που εξυπηρετεί τις ανάγκες, τις αξίες και τις προτεραιότητες των παιδιών, κι όχι μόνο των ενηλίκων. Με τη παραίτησή τους, το 70% των παιδιών μας λέει ότι έχουμε αποτύχει. Όμως, μπορούμε να κάνουμε την αλλαγή! Μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να βρουν ένα εξαιρετικό αθλητικό περιβάλλον και να τα κρατήσουμε στο χώρο. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε επικοινωνώντας καλύτερα με τα παιδιά μας, ρωτώντας τα τι θέλουν να κερδίσουν από τον αθλητισμό και φροντίζοντας αυτή η εμπειρία να τους ανήκει. Μπορούμε να το επιτύχουμε αντιμετωπίζοντάς τα με το σεβασμό που αξίζουν και με το να τους επιτρέπουμε να αποτύχουν έτσι ώστε να μάθουν και να εξελιχθούν. Μπορούμε να το επιτύχουμε δημιουργώντας ένα ασφαλές περιβάλλον όπου τα παιδιά μπορούν να παίξουν.

Πηγή : CHANGING THE GAME PROJECT