Πέρα από τα Φώτα του Βάθρου: Η Αθέατη Πλευρά της Προσπάθειας

Το διήμερο του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου Κ18 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο ολοκληρώθηκε, αφήνοντας πίσω του λάμψη, μεγάλα ρεκόρ και δικαιολογημένη δημοσιότητα για τους πρωταγωνιστές των μεταλλίων. Τα παιδιά που ανέβηκαν στο βάθρο κέρδισαν με το σπαθί τους τους προβολείς, εξαργυρώνοντας τις τεράστιες προσωπικές τους θυσίες με μια στιγμή απόλυτης αναγνώρισης. Αυτή είναι η προφανής, η φωτεινή πλευρά του αθλητισμού που γεμίζει τους τίτλους των ειδήσεων.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά, εξίσου σπουδαία, που συχνά μένει στη σκιά. Είναι η ιστορία των παιδιών που δεν πλησίασαν το βάθρο, δεν κατέρριψαν κανένα ρεκόρ, ούτε είδαν το όνομά τους στα πρωτοσέλιδα.

Αυτά τα παιδιά έκαναν τις δικές τους, εξίσου μεγάλες θυσίες για να καταφέρουν απλώς να αγωνιστούν σε αυτό το διήμερο. Ξύπνησαν τις ίδιες δύσκολες ώρες για προπόνηση, στερήθηκαν εξόδους, ισορρόπησαν ανάμεσα στα σχολικά διαβάσματα και την εξάντληση, και ξεπέρασαν τους δικούς τους σιωπηλούς τραυματισμούς. Για πολλά από αυτά, όχι η πρόκριση, αλλά και μόνο η παρουσία τους στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο αποτελούσε το δικό τους προσωπικό «χρυσό μετάλλιο».

Ο αθλητισμός δεν κρίνεται μόνο από το μετάλλιο γύρω από τον λαιμό, αλλά από το μέταλλο της ψυχής. Η προσπάθεια ενός εφήβου να ξεπεράσει τον εαυτό του, να αγωνιστεί με αξιοπρέπεια και να τερματίσει την κούρσα του —ακόμα και στις τελευταίες θέσεις— κουβαλάει μια συγκλονιστική ομορφιά. Αυτά τα παιδιά δίδαξαν τι σημαίνει να προσπαθείς χωρίς την εγγύηση της δόξας, απλά και μόνο από αγάπη για τον στίβο και σεβασμό στην προσπάθεια.

Το χειροκρότημα, λοιπόν, ανήκει δικαιωματικά και σε εκείνα. Σε κάθε παιδί που ίδρωσε στη γραμμή της αφετηρίας, που πάλεψε σε κάθε μέτρο και που, παρά την απογοήτευση της ήττας, έφυγε από το στάδιο με το κεφάλι ψηλά. Αυτοί οι αθλητές είναι η καρδιά και η ψυχή του σχολικού και εφηβικού αθλητισμού.

apidanos.gr