Ο Αθλητισμός των Δύο Ταχυτήτων: Όταν τα Εκατομμύρια Πριμ Προκαλούν την Κοινωνία

 

Ως φοιτητές, μάθαμε από την πρώτη μέρα στο ΤΕΦΑΑ ότι ο αθλητισμός είναι παιδεία, υγεία, κοινωνική συνοχή και ευγενής άμιλλα. Στο σχολείο και στο γήπεδο, τα παιδιά διδάσκονται ότι η προσπάθεια επιβραβεύεται δίκαια, ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους και ότι το «ευ αγωνίζεσθαι» είναι ο φάρος μας. Τι γίνεται όμως όταν βγαίνουμε από το σχολικό γυμναστήριο και κοιτάμε τη βιτρίνα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου;

Η πρόσφατη είδηση για την προσφορά ενός υπέρογκου ποσού ως πριμ σε μόλις 18 ανθρώπους —18 ποδοσφαιριστές— από τον ιδιοκτήτη μιας ΠΑΕ, δεν είναι απλώς μια είδηση αθλητικού ρεπορτάζ. Είναι μια ευθεία πρόκληση στο κοινό αίσθημα μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται καθημερινά, που παλεύει με τον πληθωρισμό, τους μισθούς των 800 ευρώ και την αβεβαιότητα για το αύριο.

Η βιτρίνα των Α.Ε. και η πραγματικότητα των χρεών

Η συνήθης δικαιολογία είναι γνωστή: «Ιδιωτικά κονδύλια είναι, Ανώνυμη Εταιρεία είναι η ΠΑΕ, ό,τι θέλει τα κάνει ο ιδιοκτήτης». Είναι όμως έτσι;

Η πραγματικότητα αποκαλύπτει μια τεράστια αντίφαση. Παρακολουθούμε επί δεκαετίες επαγγελματικές ομάδες να εκμεταλλεύονται φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις για να διαγράφουν ή να «κουρεύουν» εκατομμύρια ευρώ χρεών προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Βλέπουμε το φαινόμενο του «τεχνητού υποβιβασμού» —ομάδες που επιλέγουν να πέσουν κατηγορία για να μηδενίσουν τα χρέη τους, χωρίς οι ιδιοκτήτες τους να χάσουν ούτε ένα ευρώ από την προσωπική τους περιουσία, για να επιστρέψουν λίγα χρόνια μετά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όταν τα χρέη μιας ΠΑΕ διαγράφονται, το βάρος δεν εξαφανίζεται. Μετακυλίεται στις πλάτες του απλού φορολογούμενου πολίτη, του εργαζόμενου, του συνταξιούχου. Κι όμως, οι ίδιοι παράγοντες που επικαλούνται την «οικονομική δυσπραγία» για τα χρέη στο κράτος, εμφανίζονται την επομένη να μοιράζουν εκατομμύρια σε πριμ εν μέσαις αλώνι.

Tο σύγχρονο «Άρτος και Θεάματα»

Ως εκπαιδευτικός, οφείλω να μιλήσω έξω από τα δόντια: Ο επαγγελματικός αθλητισμός στις μέρες μας έχει μετατραπεί σε ένα αποτελεσματικό εργαλείο χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού.

 * Η μετατόπιση της προσοχής: Την ώρα που η κοινωνία στενάζει από τα καθημερινά προβλήματα, τα πρωτοσέλιδα και οι συζητήσεις κατακλύζονται από τα χρυσά συμβόλαια, τις μεταγραφές και τα αστρονομικά πριμ.

 * Η τεχνητή πόλωση: Η οπαδική τυφλότητα συντηρείται έντεχνα, ώστε ο κόσμος να εκτονώνει την οργή και τη ματαίωσή του στην εξέδρα ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αντί να διεκδικεί μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

 * Η στρέβλωση των προτύπων: Τι μήνυμα στέλνουμε στη νέα γενιά όταν ένας επιστήμονας, ένας δάσκαλος ή ένας γιατρός αμείβεται με ψίχουλα, ενώ το σύστημα αποθεώνει την υπερβολή και την επίδειξη πλούτου;

Η ανάγκη για επιστροφή στις αξίες

Ο αθλητισμός δεν είναι αυτός. Το ποδόσφαιρο είναι το λαϊκότερο και ομορφότερο άθλημα στον κόσμο, αλλά η επαγγελματική του εκδοχή έχει αποκοπεί πλήρως από τις κοινωνικές καταβολές του.

Δεν στρεφόμαστε κατά των αθλητών, οι οποίοι κάνουν τη δουλειά τους. Στρεφόμαστε κατά ενός συστήματος που χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά: αυστηρότητα και λιτότητα για την κοινωνία, ασυλία και προκλητικό πλούτο για τους λίγους.

Ήρθε η ώρα ως σκεπτόμενοι πολίτες —και όχι ως αβασάνιστοι καταναλωτές αθλητικού θεάματος— να κοιτάξουμε πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα. Να απαιτήσουμε ισονομία, διαφάνεια και, πάνω απ' όλα, σεβασμό στην αξιοπρέπεια της κοινωνίας.

apidanos.gr