Η παρακίνηση

Επειδή υπάρχουν ιδιαιτερότητες σχετικά με τη συμμετοχή των μικρών παιδιών στον αθλητισμό, θα γίνει αναφορά σε ορισμένα στοιχεία που αφορούν την παρακίνηση των μικρών παιδιών.

Το πρόβλημα της παρακίνησης των μικρών παιδιών στα αγωνιστικά σπορ είναι αρκετά σύνθετο. Μερικές από τις επιμέρους ερωτήσεις που θα μπορούσαν να τεθούν είναι :

Διαφέρουν οι αιτίες συμμετοχής νεαρών αθλητών από εκείνες των πιο ώριμων;

Υπάρχουν διαφορές στις παρακινήσεις μεταξύ των δύο φύλων;

Πώς αλλάζουν οι παρακινήσεις με την επίδραση της επιτυχίας ή  της αποτυχίας στους διάφορους αγώνες;

Το κυριότερο όμως πρόβλημα στις παρακινήσεις των νέων αθλητών, είναι αυτό που αφορά την επίδραση των διαφόρων ανταλλαγμάτων.

Οι πιο πολλές έρευνες, που προσπάθησαν να βρουν τι παρακινεί τα παιδιά στον αθλητισμό, χρησιμοποίησαν εργαστηριακά περάματα και ίσως αυτή είναι και η αδυναμία τους. Στην Πολωνία, σε μια έρευνα που έγινε με παιδιά κάτω των 5 χρόνων, βρέθηκε ότι, ενώ η παρουσία άλλων, σε ένα τεστ έλξης για αντοχή, έδρασε διεγερτικά, δε βελτίωσε την απόδοσή τους, ενώ σε παιδιά ηλικίας πάνω των 5 χρόνων η αύξηση της διέγερσης, λόγω παρουσίας παρατηρητών, είχε ως συνέπεια βελτίωση της απόδοσης. Αυτό που οι έρευνες υποδηλώνουν είναι ότι, για να επιδράσει ένας παράγοντας στην απόδοση, πρέπει αν γίνει αντιληπτός από τον εκτελεστή. Δηλαδή, πρέπει ο εκτελεστής, να το θεωρήσει σημαντικό στοιχείο του περιβάλλοντος (π.χ. δεν μπορεί να αντιληφθεί ένα παιδί 4 χρόνων τον πατριωτισμό, για παράδειγμα, ως κίνητρο για τη νίκη).

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τους Alderman και Wood (1976), τα ισχυρότερα κίνητρα για τη συμμετοχή των παιδιών στον αθλητισμό είναι : η συσχέτιση, (η βεβαιότητα ότι κάποιος γίνεται αποδεκτός από τους φίλους και είναι ικανός να διατηρεί φιλίες), η υπεροχή (η ικανότητα να κάνει κανείς κάτι καλά) και το στρες (η ανάγκη αναζήτησης της έντασης).

Πηγή: Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ