Η εγκατάλειψη του αθλητισμού

 

Στενά συνδεδεμένο με την παρακίνηση των παιδιών στον αθλητισμό είναι και το φαινόμενο της εγκατάλειψης της ενεργούς συμμετοχής στον αθλητισμό. Στην Αμερική υπάρχουν εκτιμήσεις ότι 30% περίπου των παιδιών εγκαταλείπουν τον αθλητισμό (Sapp & Hau-benstricker, 1978). Το ανησυχητικό αυτό ποσοστό δίχασε τους ερευνητές, αφού υπήρξαν εκείνοι που θεώρησαν ότι το ποσοστό αυτό απλώς παριστά μία φυσιολογική τάση των νέων παιδιών, να μετακινούνται από το ένα άθλημα στο άλλο, ενώ πολλοί ερευνητές ισχυρίστηκαν πως το ποσοστό αυτό παριστά την αποτυχία των αθλητικών προγραμμάτων να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των παιδιών, Όποια, όμως, και νάναι η ορθή άποψη, το θέμα εξακολουθεί να είναι σημαντικό και αφορά την ορθή οργάνωση και λειτουργία του παιδικού αθλητισμού.

Σε ό,τι αφορά τις αιτίες εγκατάλειψης ένας βασικός αριθμός ερευνών βρήκε πως "η σύγκρουση ενδιαφερόντων" αποτελεί το βασικό λόγο, που πολλά παιδιά εγκαταλείπουν το άθλημά τους (Fry, McClements & Selton, 1981, Gould, Feltz, Horn & Weiss, 1981, Robinson & Carron, 1982, Petlichkoff, 1982, Pooley, 1981, Sapp & Haubenstricker, 1978). Βέβαια στις έρευνες αυτές μένει αναπάντητο το ερώτημα : Η σύγκρουση ενδιαφερόντων οφείλεται στο ό,τι άλλες δραστηριότητες είναι πιο ελκυστικές ή στο ό,τι η δραστηριότητα που εγκαταλείπεται δεν είναι αρκετή ελκυστική;

Οι έρευνες στην Ελλάδα, σ' ό,τι αφορά τους λόγους εγκατάλειψης, σπανίζουν. Σε μία από αυτές (Δογάνης, 1988) βρέθηκε ότι οι Έλληνες αθλητές ως βασική αιτία εγκατάλειψης θεωρούν τα άτομα του προπονητικού περιβάλλοντος. Ο παράγοντας αυτός, που προέκυψε από τη παραγοντική ανάλυση, ονομάστηκε "φταίνε άλλοι" και δηλώνει ότι οι αθλητές δε θεωρούν τους εαυτούς τους υπεύθυνους για την απόφασή τους να εγκαταλείψουν. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αθλητές (15-17 χρόνων) αποδίδουν σε μεγαλύτερο βαθμό την εγκατάλειψη, στη συμπεριφορά των "σημαντικών άλλων" απ' ό,τι οι αθλητές μικρότερης ηλικίας (12-14 χρόνων). Άλλο εύρημα της έρευνας ήταν ότι οι "άλλες ασχολίες" αποτελούν, αν και σε μικρό ποσοστό, μια από τις αιτίες εγκατάλειψης σε σχέση πάντα με την ηλικία. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αθλητές θεώρησαν σε μεγαλύτερο βαθμό τις "άλλες ασχολίες" ως αιτία εγκατάλειψης, από τους μικρότερους αθλητές, κάτι που αναμενόταν. Στους αθλητές μικρής ή μεγάλης ηλικίας δεν υπάρχουν διαφορές στις αιτίες εγκατάλειψης, που σχετίζονται με τη συμμετοχή στους αγώνες της ομάδας τους, την ελκυστικότητα της αθλητικής δραστηριότητας, την αίσθηση ανικανότητας και τις "συνθήκες προπόνησης/πίεσης".

Τ' αποτελέσματα της έρευνας αυτής δείχνουν ότι οι αθλητές των διαφόρων αθλημάτων εγκαταλείπουν το άθλημά τους για διαφορετικούς, αλλά συγκεκριμένους λόγους. Οι λόγοι αυτοί δε διαφοροποιούν τους αθλητές των διαφόρων αθλημάτων αν ομαδοποιηθούν. Αυτό σημαίνει ότι οι λόγοι εγκατάλειψης του αθλήματος είναι ειδικοί για κάθε άθλημα. Τέλος, ένα άλλο συμπέρασμα της έρευνας αυτής είναι ότι η εγκατάλειψη είναι συνέπεια του συνδυασμού ορισμένων παραγόντων, που όμως έχουν διαφορετική βαρύτητα για κάθε άθλημα.

Πηγή : Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ