Η εγκατάλειψη του αθλητισμού

Οι απόψεις που εκφράζουν ορισμένοι ερευνητές για το φαινόμενο της αθλητικής εγκατάλειψης είναι απαισιόδοξες.

 Έτσι ο Roberts (1984) ισχυρίζεται ότι τα παιδιά εγκαταλείπουν τον αθλητισμό, επειδή η αθλητική δραστηριότητα με την οποία ασχολούνται, απειλεί την αντίληψη που έχουν για τις ικανότητές τους. Η άποψη του Roberts στηρίζεται στη θεωρία της "Αντιληπτής Ικανότητας" (Perceived ability) του Nicholls (1984), σύμφωνα με την οποία, ο τρόπος με τον οποίο θα συμπεριφερθεί ένα άτομο σε μία περίσταση, εξαρτάται από την αντίληψη που έχει για τις ικανότητές του. Βασικό σημείο της θεωρίας είναι ότι στον προσανατολισμό ενός ατόμου προς την επιτυχία δεν είναι τόσο σημαντικές οι εμπειρίες του ατόμου στην επιτυχία ή την αποτυχία, όσο η υποκειμενική γνώμη του ατόμου σχετικά με τους λόγους της επιτυχίας ή της αποτυχίας. Αξίζει να αναφερθεί, ότι, στην έρευνα που έγινε στον ελλαδικό χώρο, οι αθλητές που εγκατέλειψαν είχαν χαμηλότερη αυτοεκτίμηση από αυτή των αθλητών που συνεχίζουν (Δογάνης, 1988). Άρα, η εγκατάλειψη των αθλητών μπορεί να ερμηνευθεί και ως προσπάθεια για αποφυγή της απειλής της Αυτοεκτίμησης, που πιθανόν αισθάνονται τα άτομα στον αθλητισμό. Αυτό, εξάλλου, ισχυρίζεται έμμεσα και ο Nicholls, που τονίζει ότι, ο κύριος στόχος των ατόμων που επιδιώκουν την επιτυχία, είναι η μεγιστοποίηση της επίδειξης μεγάλης ικανότητας και η ελαχιστοποίηση της πιθανότητας για αποκάλυψη μικρής ικανότητας.

Για την αντιμετώπιση του φαινομένου της αθλητικής εγκατάλειψης πολλά είναι αυτά που πρέπει να γίνουν. Ουσιαστικά την ευθύνη της αντιμετώπισης του προβλήματος την έχουν σε μεγάλο βαθμό οι παράγοντες του συλλόγου και οι προπονητές. Έτσι για τη μείωση του αριθμού των εγκαταλειψάντων ο Burton (1988) δίνει τις παρακάτω οδηγίες προς του παράγοντες των συλλόγων:

1. Αναπτύξτε μία αθλητοκεντρική φιλοσοφία για το συναγωνισμό. Η φιλοσοφία της "νίκης με όλα τα μέσα" οδηγεί αναπόφευκτα πολλά παιδιά στη μείωση της αίσθησης που έχουν για τις  ικανότητές τους.

2. Εκπαιδεύστε τους προπονητές στο να αναπτύξουν και αυτοί την παραπάνω φιλοσοφία.

3. Εκπαιδεύστε τους γονείς στο να αποδεχθούν τη φιλοσοφία του συλλόγου σας.

4. Προσαρμόστε τους κανονισμούς με τρόπο που να διασφαλίζουν κάποιο βαθμό επιτυχίας στους αθλητές σας.

5. Βρείτε τρόπους που να αυξήσουν την ενεργό συμμετοχή των αθλητών στο σύλλογο. Δημιουργήστε πολλές "ειδικότητες", έτσι ώστε όλοι να έχουν την αίσθηση ότι έχουν ένα σημαντικό ρόλο στην ομάδα.

Οι προπονητές από τη μεριά τους μπορούν να προβούν στα ακόλουθα μέτρα :

1. Να μην ταυτίζουν την πετυχημένη απόδοση με τη νίκη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καθορίσουν πολλαπλούς στόχους, που να έχουν σχέση κυρίως με τη βελτίωση της απόδοσης.

2. Να καθορίζουν πολύ ειδικούς και συγκεκριμένους ρόλους στα ομαδικά παιχνίδια, σε κάθε αθλητή τους. Είναι άστοχο να έχουν όλοι οι παίκτες μιας ομάδας τον ίδιο στόχο (π.χ. να πετύχουν 20 πόντους στο παιχνίδι της καλαθοσφαίρισης).

3. Να δίνουν σαφείς οδηγίες για τον τρόπο επίτευξης των στόχων που θέτουν για κάθε αθλητή τους.

4. Να ανταμοίβουν την επίτευξη κάθε στόχου.

5. Να εμπιστεύονται τους αθλητές με το να τους επιτρέπουν να ασκούν τον έλεγχο σε ορισμένες πτυχές των δραστηριοτήτων της ομάδας (π.χ. κανονισμός λειτουργίας της ομάδας, συνεισφορά ιδεών για να γίνει η προπόνηση ευχάριστη ή καλλίτερη κ.λ.π.) (Burton, 1988). 

 

Πηγή : Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ