Ο συναγωνισμός στον Παιδικό Αθλητισμό

 

Το πιο συζητημένο πρόβλημα της συμπεριφοράς των μικρών παιδιών στον αθλητισμό αφορά τον συναγωνισμό. Υπάρχουν δύο κατηγορίες αθλητών : αυτοί που έχουν κατά κύριο λόγο κίνητρα επιτυχίας και αυτοί που έχουν κίνητρα για την αποφυγή της αποτυχίας. Τα αγωνιστικά σπορ, επειδή έχουν ως κεντρική αξία τον συναγωνισμό, επενεργούν διαφορετικά στις δύο παραπάνω κατηγορίες αθλητών : τα παιδιά με κίνητρα επιτυχίας επιδιώκουν καταστάσεις που περιέχουν ρίσκο και θέλουν κατά κύριο λόγο να νικούν, ενώ, αντίθετα, τα παιδιά με κίνητρα αποφυγή της αποτυχίας αποφεύγουν το ρίσκο, προτιμούν εύκολους ή πού δύσκολους αντιπάλους και αποδίδουν καλύτερα στη προπόνηση παρά στους αγώνες. Τα παιδιά αυτά πιθανότατα έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον χωρίς ενθάρρυνση, αλλά με κριτική και τιμωρία για τις αποτυχίες. Η ευθύνη των γονέων είναι τεράστια, γιατί η έλλειψη ανεκτικού οικογενειακού περιβάλλοντος, καλλιεργεί φόβο στο παιδί για ενδεχόμενες αποτυχίες, με συνέπεια η συμπεριφορά του παιδιού στον αθλητισμό να είναι συμπεριφορά "ασφάλειας" λόγω του φόβου της αποτυχίας.

Οι γονείς πρέπει να καλλιεργήσουν μία "άλλη" νοοτροπία και να μην επικρίνουν κάθε ενέργεια των παιδιών στη βάση των αποτελεσμάτων, αλλά στη βάση του πόσο προσπάθησαν (μέσο) για να πετύχουν κάτι. Όταν ανταμοίβεται η προσπάθεια, είναι πιθανό τα παιδιά να προσπαθούν πάντα όσο μπορούν, αγγίζοντας έτσι τα όριά τους και όχι οπωσδήποτε να συγκρίνονται με άλλους, που, σε τελευταία ανάλυση, μπορεί ποτέ να μην "φθάσουν" λόγω διαφορετικών ικανοτήτων.

Τα κυριότερα θεωρητικά μοντέλα, που επιχειρούν να περιγράψουν, να αναλύσουν και να εξηγήσουν τη συμπεριφορά των αθλητών σε αγωνιστικές καταστάσεις, είναι δύο (2) :

Η θεωρία της "απόδοσης" και

Η θεωρία της κοινωνικής αξιολόγησης (Social Comparison Theory.

... συνεχίζεται

Πηγή : Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ