Ο συναγωνισμός στον Παιδικό Αθλητισμό

 

μέρος 3ον

Εκτός όμως από τις αντικειμενικές αξιολογήσεις για την απόδοσή του, το παιδί κάνει και τις δικές του υποκειμενικές κρίσεις. Προσπαθεί,  με τον τρόπο αυτό, να συνδυάσει τις πληροφορίες, που δέχεται από τις εκτιμήσεις των "άλλων" με αυτά που πιστεύει για τον εαυτό του. Έτσι μία αγωνιστική κατάσταση μπορεί να θεωρηθεί για το παιδί απειλητική ή μη απειλητική. Η αντίληψη μίας κατάστασης ως απειλητικής ή μη, έχει ως συνέπεια τη δημιουργία ή όχι, άγχους. Η έρευνα σχετικά με τις υποκειμενικές εκτιμήσεις μιας αγωνιστικής κατάστασης μας πληροφορεί για τα εξής (Danielson, 1981, σελ. 39) :

1. Η αποτυχία σε αγώνες κάνει το παιδί να τους βλέπει ως απειλή.

2. Οι αγώνες θεωρούνται πιο απειλητικοί από τη προπόνηση.

3. Οι ατομικές ενέργειες περικλείουν μεγαλύτερη "απειλή" από τις ομαδικές.

4. Άτομα με μεγάλο βασικό άγχος (trait anxiety) αισθάνονται μεγαλύτερη απειλή.

Σχετικά με το τρίτο στοιχείο του μοντέλου του Martens (τη συμπεριφορά του αθλητή), τα παιδιά στους αγώνες έχουν τα περιθώρια να διαλέξουν, είτε να ρισκάρουν και να μάθουν περισσότερα για τις ικανότητές τους ή να αποσυρθούν, αποκλείοντας έτσι πιθανές αρνητικές για τους εαυτούς τους συγκρίσεις.

Οι συνέπειες της απόδοσης μπορεί να είναι θετικές, αρνητικές ή ουδέτερες, ανάλογα με τη συγκεκριμένη περίσταση. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να εκτιμήσει ότι ένα αποτέλεσμα ήταν αρνητικό, αλλά οι αντικειμενικές κρίσεις του προπονητή να είναι θετικές ("ήσουνα πολύ καλός/ή") και να εξουδετερώσουν τις αρνητικές υποκειμενικές κρίσεις. Για το λόγο αυτό, οι θετικές κρίσεις του προπονητή, για συγκεκριμένες έστω πλευρές της απόδοσης του αθλητή, σε περιπτώσεις αρνητικού αποτελέσματος, είναι πολύ σημαντικές για τη παραπέρα συνέχιση της προσπάθειας του αθλητή.

Τελικά, μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι είναι υπερβολικό να καταδικάζεται ο αγωνιστικός αθλητισμός, όταν δεν ξεπερνάει ορισμένα όρια. Αφήνοντας στην άκρη τις αντιρρήσεις, που πηγάζουν από διαφορετική φιλοσοφική θεώρηση της κοινωνίας, του ρόλου των θεσμών, του αγωνιστικού αθλητισμού και του συναγωνισμού, πρέπει να διερευνήσουμε με ακρίβεια τις βασικές ανάγκες του παιδιού που μεγαλώνει και να διαμορφώσουμε τέτοιο αγωνιστικό αθλητικό περιβάλλον, που να μην εξοντώνει ψυχολογικά τα μικρά παιδιά.

... συνεχίζεται

Πηγή : Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ