Ψυχολογικές πτυχές του παιδιού αθλητισμού

 

Ορισμένα συμπεράσματα σχετικά με την ανάπτυξη της συνεργασίας και του ανταγωνισμού αναφέρονται από τους Sherif & Rattray (1976, σελ. 109) :

1. Η ικανότητα για συνεργασία ή συναγωνισμό αναπτύσσονται με την ηλικία και εμφανίζεται στην ίδια περίοδο της ανάπτυξης του παιδιού (περίπου 6-11 χρόνων)

2. Το περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο στην ένταση με την οποία εκδηλώνονται οι τάσεις συναγωνισμού ή συνεργασίας. Έτσι η επίδραση των γονέων, των φίλων, των προπονητών κ.λ.π., είναι καθοριστική στη διαμόρφωση της συγκεκριμένης συμπεριφοράς των παιδιών. Είναι άστοχο να μιλάμε για γεννημένους νικητές ή ηττοπαθείς.  Παρά τις ατομικές διαφορές που υπάρχουν, είναι πιο σωστό να λέμε ότι οι "νικητές" και οι "ηττοπαθείς" διαμορφώνονται, ανάλογα με τις εμπειρίες των παιδιών σε περιβάλλοντα, που "διαμορφώνουν την επιλογή των στόχων για τη προσπάθειά τους και τη δομή των κριτηρίων και σκοπών που σχετίζονται με τις προσπάθειες αυτές" (σελ. 110).

3. Το περιβάλλον δε διαμορφώνει μόνο το είδος της συμπεριφοράς και την έντασή της, αλλά και τους συγκεκριμένους στόχους. Έτσι για παράδειγμα, τα παιδιά μαθαίνουν ότι ο αθλητισμός είναι η καλλίτερη "λεωφόρος" για κοινωνική αναγνώριση, σε σύγκριση με την ακαδημαϊκή επίδοση στο σχολείο. Στις περισσότερες χώρες η ενασχόληση με τον αθλητισμό έχει νόημα, μόνο αν το παιδί ασχολείται με τον οργανωμένο αγωνιστικό αθλητισμό. ως συνέπεια αποθαρρύνεται η συμμετοχή με καθαρά αναψυχικό χαρακτήρα και αυτό φαίνεται από τους μικρούς αριθμούς παιδιών, που ασχολούνται τακτικά με τον αθλητισμό για λόγους υγείας και προσωπικής ευχαρίστησης. Τα "κρυφά" κίνητρα των περισσότερων παιδιών που ασχολούνται με τον αθλητισμό είναι κίνητρα για κοινωνική αναγνώριση και αυτή είναι η "τραγωδία" του παιδικού αθλητισμού, αφού δυστυχώς η κοινωνική αναγνώριση υπάρχει μόνο στη κορυφή της αθλητικής πυραμίδας, που είναι διαθέσιμη μόνο σε λίγους.

Πηγή: Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ