Ο συναγωνισμός στον Παιδικό Αθλητισμό

 

μέρος 4ο

Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι οι Orlick, McNally & O' Hara (1978) βρήκαν πως, όταν τα παιδιά εισαχθούν στα σπορ και πιεστούν να συνεργαστούν, μπορούν να αυξήσουν τη συνεργατική συμπεριφορά τους. Από την άλλη, όμως, μεριά ο συναγωνισμός "καλλιεργεί" ανταγωνισμό, που, αν ξεπεράσει τα όρια, ίσως έχει άσχημες επιπτώσεις στη ψυχική υγεία των παιδιών (Gelfand & Hartman 1978).

Πέρα από τις προσωπικές αντιλήψεις υπέρ ή κατά του ανταγωνισμού στον αθλητισμό, θάταν υπερβολικό να υιοθετούνται ακραίες "θέσεις". Ίσως αυτό που τονίζει ο Martens (1980) βρίσκεται πιο κοντά στη πραγματικότητα :

 " Ο συναγωνισμός δεν είναι λημέρι της αδικίας ούτε η συνεργασία ουτοπική. Ο συναγωνισμός και η συνεργασία δεν είναι αντιθετικές (έννοιες), αλλά συμπληρωματικές. Αυτό που σκοπεύουν να πουν, αυτοί που επικρίνουν το συναγωνισμό και εκθειάζουν τις αρετές της συνεργασίας, είναι ότι δίνεται υπερβολική έμφαση στη νίκη και ότι η έμφαση στη συνεργασία θα εξισορροπήσει την έμφαση στη νίκη. Έτσι, το κεντρικό σημείο του προβλήματος είναι να γνωρίζουμε πότε δίνεται υπερβολική έμφαση στη νίκη. Στην ουσία δεν είναι τόσο δύσκολο, όσο φαίνεται, να αναγνωρίσουμε τη φιλοσοφία της "νίκης με όλα τα μέσα". Μπορούμε με ακρίβεια να βγάλουμε συμπεράσματα για τα κίνητρα των προπονητών με το να παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά τους. Όταν οι προπονητές ζητούν από τραυματισμένους αθλητές να αγωνιστούν, όταν τους κρατάνε στο πάγκο όλη την αγωνιστική περίοδο και όταν κάνουν την προπόνηση τόσο μονότονη, που γίνεται βαρετή, έχουμε ενδείξεις υπερβολικής έμφασης (στη νίκη). Όταν στο έξαλλο κυνήγι της πρωτιάς ξεχνιούνται οι αντικειμενικοί στόχοι, η έμφαση στη νίκη ξεφεύγει από τον έλεγχο".

Από τα παραπάνω συνάγεται το συμπέρασμα πως οι προπονητές, οι διάφοροι υπεύθυνοι και οι γονείς πρέπει να δείξουν ευαισθησία στο θέμα του συναγωνισμού των μικρών παιδιών. Πρέπει να προσέχουν αρκετά, για να εντοπίσουν κάποια σημάδια συναισθηματικής διαταραχής στα παιδιά. Οι γονείς πρέπει να επικοινωνούν με τους προπονητές, να τους γνωστοποιούν τυχόν προβλήματα ύπνου (σε περίοδο αγώνων ή και πριν), φαγητού, προβλήματα διάθεσης (που ίσως εκφραστούν με αλλαγή τρόπου ζωής), επιθυμίας για εγκατάλειψη, διακυμάνσεις στη σχολική επίδοση κ.λ.π. Αν διαπιστωθούν τέτοια σημάδια, πρέπει να μειωθεί η ένταση του ανταγωνισμού ή να εγκαταλείψει το παιδί τα αγωνιστικά σπορ (έστω και προσωρινά) και να ζητηθεί βοήθεια από επαγγελματία ψυχολόγο. Πριν όμως παρθούν τα παραπάνω δραστικά μέτρα, θα πρέπει να προηγηθεί μία ειλικρινής συζήτηση με τον άμεσα ενδιαφερόμενο.

Πηγή: Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Δρ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΓΑΝΗΣ