Επίτευξη του Επιθυμητού Βάρους

 

Jane Griffin

[ H Jane Griffin αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου με πτυχίο στη Διατροφή και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στη Διαιτολογία. Αφού εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε διάφορες βιομηχανίες τροφίμων και φαρμάκων, ξεκίνησε πριν από 12 χρόνια να ασχολείται ως σύμβουλος διατροφής και διαιτολογίας. Είναι υπέρμαχος της "υγιεινής διατροφής" και το διαμηνύει από τα ΜΜΕ, όπως γυναικεία περιοδικά, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Τα τελευταία οκτώ χρόνια ασχολείται όλο και περισσότερο με την αθλητική διατροφή. Είναι σύμβουλος διατροφής στη Βρετανική Ολυμπιακή Εταιρεία και συνόδεψε την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992. Η Jane έχει αρθρογραφήσει στο περιοδικό Running Squash για αρκετά χρόνια, καθώς και στα Player Athletics Weekly, Martial Arts Today και Performance Cyclist. Αυτό το καιρό αρθρογραφεί στα Karate World και Bike Mag. ]

Οι περισσότερες αθλήτριες πιστεύουν ότι η καλύτερή τους απόδοση επιτυγχάνεται με ένα συγκεκριμένο βάρος ή τουλάχιστον σε μια περιορισμένη κλίμακα βάρους. Ωστόσο, για μερικές αθλήτριες, το άθλημά τους υπαγορεύει ότι πρέπει να αγωνιστούν με ένα συγκεκριμένο βάρος - που πολύ σπάνια είναι το φυσιολογικό τους. Έτσι πρέπει να χάσουν βάρος.

Τέτοια αθλήματα είναι οι πολεμικές τέχνες, η άρση βαρών, η πάλη και η κωπηλασία ελαφρών βαρών. Άλλες αθλήτριες όπως οι body-builder, οι χορεύτριες και οι αθλήτριες του καλλιτεχνικού πατινάζ, μπορεί να χρειαστεί να προσαρμόσουν το βάρος τους για να βελτιώσουν την εμφάνισή τους, ενώ οι αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής και των ιπποδρομιών μπορεί να χάσουν βάρος λίγο πριν από τον αγώνα με αφυδάτωση, ελπίζοντας ότι θα αυξήσουν την αντοχή και την ισχύ σε σχέση με το βάρος τους.

Οι κατηγορίες βάρους καθορίζονται από τις διοικητικές αρχές του κάθε αθλήματος. Στην περίπτωση της κωπηλασίας ελαφρών βαρών, οι γυναίκες αγωνίζονται με μέγιστο βάρος 59 κιλά και μέσο βάρος πληρώματος 57 κιλά. Σε άλλα αθλήματα, οι κατηγορίες βάρους έχουν στόχο να μειώσουν τους τραυματισμούς, οι οποίοι θα δημιουργούνταν εάν οι αγωνιζόμενοι δεν είχαν παρόμοιο βάρος, ή να επιτρέψουν σε αθλητές όλων των διαστάσεων να συναγωνίζονται επί ίσοις όροις.  Δυστυχώς, δεν είναι πάντα έτσι στη πράξη. Πολλοί αθλητές χάνουν βάρος για να συμμετάσχουν σε χαμηλότερη κατηγορία βάρους, πιστεύοντας ότι θα έχουν πλεονέκτημα μεγέθους, δύναμης και ισχύος έναντι του αντιπάλου. Με άλλα λόγια, επιδιώκουν να αγωνιστούν με βάρος στο οποίο η αναλογία ισχύος προς βάρος είναι καλύτερη με αποτέλεσμα να μειγιστοποιείται η μυϊκή μάζα και να ελαχιστοποιείται το σωματικό λίπος, για να έχουν ένα αγωνιστικό πλεονέκτημα.

Πηγή: η Διατροφή της Αθλούμενης Γυναίκας 

A. Bean - P. Wellington