Τα οφέλη της αερόβιας άσκησης στην αντιμετώπιση της υπέρτασης

 

Μεγάλος αριθμός επιδημιολογικών μελετών έχει αποδείξει ότι η συστηματική αερόβια άσκηση προκαλεί ελάττωση, τόσο της συστολικής, όσο και της διαστολικής αρτηριακής πίεσης σε υπερτασικά άτομα, γεγονός που οδηγεί σε ελάττωση ή διακοπή της φαρμακευτικής θεραπείας. Από ορισμένους υποστηρίζεται ότι η αερόβια άσκηση σε χαμηλές εντάσεις (60% VO2max) οδηγεί σε ελάττωση της πίεσης, ενώ η άσκηση σε υψηλές εντάσεις δεν επηρεάζει μακροχρόνια τη πίεση. Όπως και στη περίπτωση της ισχαιμικής νόσου του μυοκαρδίου, η άσκηση για να είναι ωφέλιμη θα πρέπει να είναι συστηματική (2-3 φορές την εβδομάδα) και να διαρκεί τουλάχιστον μισή ώρα. Οι ισομετρικού τύπου ασκήσεις, καθώς και οι ασκήσεις στις οποίες συμμετέχουν ομάδες μικρών μυών, όχι μόνο δεν βοηθούν στη θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης, αλλά ενδεχόμενα αποβαίνουν και επικίνδυνες, γιατί οδηγούν σε αύξηση της αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής τους (αύξηση των αγγειακών αντιστάσεων).

Οι οξείες αιμοδυναμικές μεταβολές που εμφανίζονται στα άτομα με αρτηριακή υπέρταση κατά τη διάρκεια μιας άσκησης, εξαρτώνται από το βαθμό της υπέρτασης και από το είδος της άσκησης. Τα άτομα με ανεπίπλεκτη και ελεγχόμενη υπέρταση και χωρίς ιδιαίτερη καρδιακή υπερτροφία, εμφανίζουν περίπου τις ίδιες μεταβολές με τα φυσιολογικά άτομα, δηλαδή, αύξηση της καρδιακής συχνότητας, της συστολικής (αλλά και της διαστολικής) πίεσης και της καρδιακής παροχής. Στα άτομα με αυξημένα επίπεδα αρτηριακής πίεσης και σημαντική υπερτροφία της αριστερής κοιλίας, η δυναμικού τύπου άσκηση, οδηγεί γρήγορα σε σημαντική αύξηση της συστολικής και διαστολικής πίεσης, καθώς και σε αδυναμία αύξησης ή ακόμη και μείωση της παροχής αίματος. Οι ισομετρικού τύπου ασκήσεις στα άτομα αυτά, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες, γιατί αυξάνουν σε πολύ υψηλά επίπεδα την αρτηριακή πίεση, ενώ επιδεινώνουν σημαντικά τη συστολική και διαστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας.

Πηγή: ΙΑΤΡΙΚΗ της ΑΘΛΗΣΗΣ

ΑΣΤΕΡΙΟΥ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ