Αθλητική αναιμία και αθλήτριες

Μέρος 2ον

Μια εξαιρετικά διεξοδική και αξιοσημείωτη έρευνα έγινε από τον Νιουχάουζ και τους συνεργάτες του στον Καναδά, το 1988. Εξέτασαν 155 αθλήτριες για λανθάνουσα σιδηροπενία (αιμοσφαιρίνη μεγαλύτερη από 12 g / dl , αλλά φερετίνη ορού χαμηλότερη από 20 mg / l). Οι αθλήτριες αυτές ασκούνταν επί τουλάχιστον 2 ώρες την εβδομάδα και οι περισσότερες έτρεχαν για ψυχαγωγία, αθλoύνταν 5 φορές την εβδομάδα, κάθε φορά 40 λεπτά κατά μέσο όρο. Από ένα σύνολο 135 αθλητριών βρέθηκε ότι 40 έπασχαν από λανθάνουσα σιδηροπενία. Οι ερευνητές έκαναν εξονυχιστική επιλογή, για να αποκλείσουν τα άτομα με κάποια ασθένεια που θα μπορούσε να επηρεάσει τις μετρήσεις και επίσης προέβησαν σε μια λεπτομερή ανάλυση της διατροφής. Μέτρησαν το fitness (φυσική κατάσταση) με μια σειρά δοκιμασιών που περιλάμβαναν δοκιμασία αναερόβιας ισχύος και δοκιμασία στο δαπεδοεργόμετρο με σταδιακά αυξανόμενη επιβάρυνση. Επίσης έγινε βιοψία με βελόνα του τετρακεφάλου μυός, για να ερευνηθούν οι πιθανές επιδράσεις της σιδηροπενίας στους ιστούς.   

Οι εθελόντριες πήραν 640 mg θειικού σιδήρου ημερησίως ή εικονικό χάπι ( placebo ). Οι ερευνητές επιβεβαιώνουν ότι οι εθελόντριες έπαιρναν πραγματικά τα χάπια τους μετρώντας τον αριθμό των χαπιών που έμεναν στα μπουκάλια τους στο τέλος των τεσσάρων και οκτώ εβδομάδων της έρευνας. Αφού πήραν σίδηρο ή placebo για 2 μήνες, οι συμμετέχοντες επανεξετάστηκαν. Αυτές που έπαιρναν σίδηρο βελτίωσαν τη συγκέντρωση φερετίνης, αλλά όχι και της αιμοσφαιρίνης σε σύγκριση με εκείνες που έπαιρναν placebo . Στις άλλες μετρήσεις δεν υπάρχουν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Η ανάλυση των ενζύμων του τετρακεφάλου δεν έδειξε κανέναν όφελος από την πρόσληψη σιδήρου. Οι μετρήσεις της ισχύος και της αερόβιας ικανότητας στο δαπεδοεργόμετρο δεν έδειξαν καμιά διαφορά στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου ( VO 2 max ).

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε καμία αύξηση της ικανότητας παραγωγής του έργου (η οποία έχει την καλύτερη συσχέτιση με την αθλητική απόδοση), και ότι σε περίπτωση που δεν υφίσταται αναιμία, δεν υπάρχει καμία βελτίωση από την πρόσληψη συμπληρωμάτων σιδήρου.

Μια ιδιαίτερα σημαντική πτυχή αυτής της έρευνας είναι ότι συμπεριλήφθηκαν άτομα που τους δόθηκε εικονικό χάπι. Σε ορισμένες έρευνες που παρατηρήθηκε βελτίωση μετά από αγωγή με σίδηρο δεν έγινε σύγκριση με άτομα   που έπαιρναν εικονικό χάπι. Αυτό σημαίνει ότι σε έρευνες που χρησιμοποιούνται αγύμναστα άτομα και τους παρέχεται ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα άσκησης μαζί με συμπλήρωμα σιδήρου, σχεδόν πάντα παρουσιάζεται πολύ σημαντική βελτίωση στη φυσική κατάσταση, απλά επειδή τα άτομα ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα άσκησης ενώ πριν ήταν αγύμναστα.

Μια αξιόλογη έρευνα πραγματοποιήθηκε το 1971 στη Δανία από τον Βέλαρ και τους συνεργάτες του, που εξέτασαν τη διατροφή των φοιτητών επί ένα χρόνο (σε Τμήμα Φυσικής Αγωγής) καθόλη την ακαδημαϊκή περίοδο, από τον Σεπτέμβριο μέχρι και την ολοκλήρωση των σπουδών στο επόμενο καλοκαίρι, Χώρισε. τους συμμετέχοντες σε τρεις ομάδες : αυτούς με χαμηλή συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης στους οποίους δόθηκες συμπλήρωμα σιδήρου, και αυτούς με φυσιολογικά επίπεδα αιμοσφαιρίνης, οι οποίοι χωρίστηκαν εκ νέου σε δύο ομάδες. Στη μία δόθηκε placebo και στην άλλη συμπλήρωση σε υψηλότερες ποσότητες. Ανάμεσα στις μετρήσεις που έγιναν ήταν και αυτές της αιμοσφαιρίνης και της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου. Όπως αναμενόταν, αυτοί με την χαμηλή συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης παρουσίασαν βελτίωση στην αιμοσφαιρίνη μετά την αγωγή με σίδηρο. Βελτίωση επίσης παρουσιάστηκε και στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου και στην αντοχή. Ωστόσο, αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα της προπόνησης. Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου βελτιωνόταν συνεχώς καθόλη τη διάρκεια του έτους. Στο τέλος της έρευνας και οι τρεις ομάδες παρουσίασαν μεγάλη βελτίωση στη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου, αλλά η μεγαλύτερη βελτίωση παρουσιάστηκε στην ομάδα placebo .      

 Επίσης, η έρευνα απέδειξε ότι για τη βελτίωση της αντοχής η σπουδαιότερη παράμετρος είναι η προπόνηση. Όταν κάποιος δεν πάσχει από αναιμία, τα χαμηλά αποθέματα σιδήρου δεν φαίνονται να είναι σημαντικά για την αθλητική απόδοση.

 Πηγή: η Διατροφή της Αθλούμενης Γυναίκας

 A. Bean - P. Wellington