ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

  Μελετώντας κανείς το Ελληνικό σύστημα, βλέπει ότι παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τα σημερινά συστήματα γύμνασης. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι ο σύγχρονος αθλητισμός αντέγραψε από τους αρχαίους συγγραφείς τις διάφορες μεθόδους (πειραματίσθηκε με αυτές στα εργαστήρια και έπειτα στη πράξη, κύρια από Γερμανούς, Άγγλους, Σκανδιναβούς, Ιάπωνες, Αμερικάνους).

  Εξάλλου, η παράδοση της άθλησης στον ελληνικό πληθυσμό δε σταμάτησε σαν πρακτική σε όλους τους αιώνες. Η μάλαξη για παράδειγμα (τρίψιμο), χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται από τον ελληνικό πληθυσμό σαν ανακουφιστικό από την καθημερινή εργασία ή τη γύμναση τη σκληρή.

  Η γύμναση λοιπόν στην αρχαία Ελλάδα είχε βαθιές τις ρίζες της μέσα στην καθημερινότητα και αυτός ήταν ο λόγος που έφθασε σε πρακτική ως σήμερα. Ήταν, όπως λέγει ο Αριστοτέλης, βιώματα και έξεις για την ίδια τη ζωή.

Είδη Άσκησης - Άθλησης

 Τη διάκριση των ασκήσεων οι Έλληνες την έκαναν ανάλογα με το σκοπό για τον οποίο τις χρησιμοποιούσαν. Την ορολογία την έδιναν ανάλογα με το αποτέλεσμα και τη σκοπιμότητα των ασκήσεων.

  Ένα μεγάλο πρόβλημα που οι σύγχρονοι συγγραφείς δε διευκρίνισαν ακόμη, είναι το ποιες ασκήσεις χρησιμοποιούσαν για κύρια γύμναση που δεν απέβλεπε στην επίδοση και ποιες ασκήσεις χρησιμοποιούσαν ως προασκήσεις για τα αγωνίσματα των ιερών αγώνων (επίδοση).

  Στην πρώτη κατηγορία φαίνεται ότι είχαν την όρχηση με την έννοια της γύμνασης (όχι του χορού) και τα γυμνάσια, ένα είδος σαν τις σημερινές προασκήσεις ή ελεύθερες ασκήσεις. Φυσικά κάθε άσκηση είχε έναν σκοπό κι αυτός είναι ο λόγος που η ορολογία τους ήταν συγκεκριμένη και με ακρίβεια διατυπωμένη.

  Υπάρχουν όροι όπως "γυμνάσια', που αναφέρονται σε σημερινές "προασκήσεις" ή σαν την "ελεύθερη γυμναστική". Υπάρχουν ακόμη λέξεις "προπαρασκευή" και "κατασκευή", που ανταποκρίνονται στις σημερινές "προθέρμανση" και την αντίστοιχη "κύρια γύμναση - κύριο μέρος προπόνησης".

...συνεχίζεται